Uitwaai-weekeinde

Soms komen stedentrips erg goed uit. Ter ere van ons nieuwe huis en mijn 40ste verjaardag hadden we nog een tripje Gent te goed van Tonnie en Martine. Aangezien ik voor 1 april moet beslissen of ik wel of niet overga naar de verzekeraar was het weekeinde dan ook meer dan welkom. Bijna het gehele weekend heb ik niet nagedacht over wat ik ga doen, maar heb ik mij ondergedompeld in Gent. Het grootste deel van het stadscentrum hebben we gezien, waaronder het S.M.A.K., Gravensteen, de Dulle Griet (zowel het kanon als de kroeg) en de verschillende leien. Ook ben ik weer tot de conclusie gekomen dat sommige mensen, als ze al wat gedronken hebben, wel erg snel erg persoonlijke zaken vertellen. Zo waren Gert en ik, nadat Tonnie en Martine terug waren naar het hotel, in een jenever-kroeg terecht gekomen. In de korte tijd dat Gert voor ons wat te drinken ging halen, had een bekende (maar mij onbekende) vlaamse schrijver mij al verteld dat hij ALS had, zijn broer op 52-jarige leeftijd daaraan was overleden, dat hij al 58 was en dat hij daardoor het gevoel had dat hij in reservetijd leefde. Ik vind het soms best gek dat er toch veel mensen zijn die behoorlijk persoonlijke zaken vertellen aan relatief onbekende mensen, alhoewel ik mij er soms best ook wel wat bij kan voorstellen. Het meest persoonlijke wat ik ooit van een vreemde gehoord heb, was van een Schot die vertelde dat hij tijdens de tweede wereldoorlog iemand gedood had, en daar nog steeds gewetenswroeging van had. Hij durfde aan zijn familie het verhaal niet te vertellen, maar wel aan een volledig onbekende uit Nederland. Ik denk dat ik op dat moment net de broodnodige uitlaatklep was, met wie hij verder geen enkele binding had, waardoor hij door kon. Het verhaal raakte mij persoonlijk niet, maar is mij altijd wel bijgebleven. Vreemder vond ik de bekentenis van een collega dat hij de borsten van zijn vriendin (met wie hij inmiddels getrouwd is) wel erg klein vond. Sommige verhalen wil je gewoon niet horen, en deze laatste was er daar absoluut een van! Ik vind het prima om soms als uitlaatklep gebruikt te worden, maar iets, in mijn ogen onzinnigs, als de grootte van borsten van een vriendin, maar overigens ook de kleur sokken of type ondergoed van een partner (en zo kan ik nog wel een heel rijtje in mijn ogen niet belangrijke partner-eisen opnoemen) kan mij niet echt boeien... Buitenkant is in mijn ogen vele malen oninteressanter dan binnenkant, maar dat zal wel een persoonlijke afwijking zijn.