Poppen...

Afgelopen vrijdag zagen Gert en ik Coraline, een poppenfilm gebaseerd op een sprookje van Neil Gaiman. We hebben genoten; niet alleen het verhaal was goed (wat overigens wel vaker voorkomt met science fiction-schrijvers die een sprookje gaan schrijven), maar de uitvoering was in meerdere opzichten geweldig. Zowel qua poppenspel, sfeer als muziek klopte de film. Of het komt door de aandacht die aan dit soort films gegeven wordt, weet ik niet, maar poppenfilms, en eigenlijk ook poppentheater, raken mij. Wellicht komt dat doordat ik al vroeg besmet geraakt ben door de Muppets (en alle verwante series en films, waaronder ook Labyrinth met David Bowie en The Dark Crystal), of het komt door mijn in aanleg al zeer aanwezig beeldend voorstellingsvermogen dat ik mij prima in poppen kan verplaatsen. Het meest heftige dat ik op dit vlak heb gezien, was een theatervoorstelling van "Stuffed Puppet Theatre". Deze voorstelling heette "Kamer 5", waarbij een patient met een meervoudig persoonlijkheidssyndroom in meerdere poppen een "vertaling" kreeg. Niet bepaald een vrolijk onderwerp, maar wel dusdanig goed neergezet dat ik volledig meegezogen werd in de voorstelling. Zo heftig is Coraline gelukkig niet, maar om nu te zeggen dat de film geschikt is voor kleine kinderen.... Nee! Daarvoor is hij toch echt een tik te eng. Mijn persoonlijke inschatting (voor zover het voor mij nog mogelijk is om terug te denken aan hoe ikzelf was als kind) zou toch echt pas vanaf 10 jaar en ouder zijn (oude klas 5, nu dus groep 7), maar volgens de filmkeuring is hij geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar. Gezien de, toch wel sinistere, sfeer die neergezet wordt, en een "moeder" die praktisch in een skelet verandert, lijkt mij dit veruit te optimitisch. Kijk anders op de site en oordeel zelf. Of beter nog, ga hem zien in de bioscoop.