Moeder der Zeilgenieters

Marja was voor mij de moeder de gans van de Zeilgenieters. Een stoere, niet-lullen-maar-poetsen, no-nonsense vrouw. Een moeder die er op toe zag dat iedereen het naar zijn of haar zin had. Iemand die hield van de goede dingen des levens en die bij zeiltochten uit te tekenen was met een schort voor terwijl ze vrolijk in haar pannen aan het roeren was. Intelligent, gevat, goedlachs en een stem die inmiddels doorrookt klonk van met name de sigaretten. Anderhalf jaar geleden was dat opeens afgelopen. Marja kreeg een herseninfarct, die dusdanig zwaar was dat ze bijna volledig gevloerd was. Vandaag was ik, samen met een zeilvriendin, bij haar. Ondanks alle herstel is mondelinge communicatie erg moeizaam en is ze bijna volledig rolstoelafhankelijk. Om in de zeil-sfeer te blijven lijkt ze enigzins op de reflectie van een schip. Het enige woord dat eruit kwam was "Ja", maar dit kwam er in dusdanig veel verschillende varianten uit, dat hier al flink wat uit op te maken was. Ook andere non-verbale reacties waren gelukkig erg duidelijk. Ik had op de laptop foto's meegenomen van de paas-zeiltocht; bij haar zoon en zijn nieuwe vriendin gingen de duimen dubbel de lucht in, bij anderen die ze niet mocht (maar wel herkende) gingen ze overduidelijk naar beneden. Gelukkig is ook de mimiek in haar gezicht dusdanig hersteld dat ook hier flink wat uit op te maken was. Maar toch... het was toch een vreemd gevoel, het leek wel alsof ze opgesloten zat in haar lichaam. Het was duidelijk dat ze alles begreep wat gezegd werd, en ze probeerde ook op alle haar nog beschikbaar zijnde manieren te communiceren, maar dat lukte niet altijd. Een weerspiegeling uit de oude tijd, waarbij de diepte en het geluid verdwenen zijn.