Vrijwilligerswerk

...is volgens mij een vorm van werk waarvan het toch wel enigzins noodzakelijk is dat het uitgevoerd wordt, maar waar geen budget voor is. Toen ik nog tijdens mijn poging tot studie als bijbaan werkte in de centrale keuken van een verzorgingstehuis in Enschede viel mij dat al op, en nu ik zelf enkele baantjes naast mijn reguliere, redelijk goedbetaalde, werk heb, valt het mij nog meer op. Vandaag stond ik zowel op Pampus, als bij Reinaerde, achter de bar. In beide gevallen is het noodzakelijk, omdat de baromzet tenminste de kosten enigzins kan drukken. Maar ook is er in beide gevallen simpelweg geen geld om betaalde krachten dit werk uit te laten voeren. Bij Reinaerde is dit nog extra het geval, omdat dit een instelling is voor mensen met een verstandelijke beperking (of is de correcte uitdrukking tegenwoordig "mensen met een verstandelijke uitdaging"?). Voor iets meer dan 15Eur hebben de groepen voor minimaal 8 personen een redelijk goed verzorgde avond. De DJ is een vrijwilliger, de barmedewerkers zijn vrijwilligers, en de prijzen van drank en snoep zijn bijna op kostprijsniveau. De enige betaalde kracht die aanwezig is, schittert door afwezigheid, ofwel houdt zich op het kantoor, binnen roep-afstand, bezig met de broodnodige administratieve werkzaamheden, waar tijdens reguliere werktijden geen tijd voor is.
Bij Pampus is dit minder het geval, maar als je ziet hoeveel geld er uberhaupt nodig is om dit forteiland in stand te houden, schrik je ook. Maar in beide gevallen geldt, dat je er als vrijwilliger wel enige voldoening uit moet kunnen halen om dit werk te doen.
Bij Reinaerde is dit overduideljk het contact met de bewoners en bezoekers. Het heeft toch wel wat om een, met de tong uit de mond, geschreven persoonlijke uitnodiging te krijgen voor een verjaardag, ook al is die pas volgend jaar. Of om een flirtende arubaan om je heen te hebben, die je betekenisvol aankijkt terwijl hij nog extra zijn heupen draait. En dan heb ik het nog niet over degene die iedere keer zegt dat ze haar nagels extra gelakt heeft voor de disco-avond, of over degene die als je eens het lef hebt om met hem in zijn rolstoel te gaan dansen, je hand bijna aan gort knijpt.
Bij Pampus is er toch wel een andere motivatie. Het publiek wat daar langs komt is duidelijk anders, en bevat zeker wel meer dan een enkele bootbezitter. De charme van Pampus zit hem voor mij vooral in de locatie. Enerzijds moet je er naar toe varen en zie je het eiland langzaam dichterbij komen, anderzijds zie je ook als je op het eiland zit het weer op je afkomen. Daarnaast zijn er veel verschillende zeilboten te zien, kun je af en toe op "hoog niveau" ouwehoeren, en is het ook prima om het netwerk met de "Bruine Vloot" te vergroten, waarvan je als zeilliefhebber nooit weet waar dat ooit nog goed voor is... Alle reden dus om ook daar vrijwilligerswerk te gaan doen, al is het maar eens in de 14 dagen...