Fin

...ofwel, einde. Het franse project van KUDO is afgelopen, de laatste noten uit de franse map zijn geblazen, en hopelijk zie ik l'Amour en Heritage (ofwel Only love) nooit meer terug op de lessenaar. Het was intensief, het was veel, nl. 9 optredens in totaal, waarvan het gros rennend en vliegend na werktijd of door het opnemen van vrije uren met veel pijn en moeite net te halen was. Behalve dat was het ook vermakelijk, soms geweldig, en ook leerzaam. Vermakelijk waren de bejaardenverzorgsters en/of vrijwilligers die schoorvoetend en wel toch meededen met de Can-Can. Geweldig vond ik het optreden bij de Boshut van Reinaerde, waar ik een aantal mensen, die ik ken doordat ik er ongeveer 1x per maand achter de bar sta, volledig heb zien meegaan in de muziek op een manier die heel bijzonder was. Leerzaam was het weer in de bevestiging van wat ik eigenlijk al wist. Natuurlijk was er bij de Boshut de onvermijdelijke opmerking dat je toch wel erg thuis hoorde in de omgeving (let wel: mensen met een verstandelijke beperking). Leerzaam ook in de manier waarop je iets wel, of in dit geval beter niet kan organiseren. Voor de organisatie van het eigen concert was een meedenk-tank geformeerd, opgetuigd met vergaderingen en al; De tijd en energie die ik in ieder geval die denktank gestoken heb, is wat mij betreft niet effectief geweest ten opzichte van wat het uiteindelijk opgeleverd heeft. Nu ben ik al niet zo'n vergader"tijger", maar ik denk dat informeel overleggen en meedenken tijdens pauzes beter geweest was, en hetzelfde resultaat had gehad.