Niet huishoudelijk ingesteld

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit huishoudelijk ingesteld ben geweest. Mijn oude slaapkamer bij mijn ouders had meer weg van een hindernisbaan waarbij je met een polsstok veilig van de drempel naar het bed kon springen, vervolgens via het kussen op de grond bij de bureaukruk kon komen en uiteindelijk via een uiterst smal paadje eindigde bij de stereo-installatie. Er is alleen een grote uitzondering op de regel, namelijk wanneer ik "gedwongen" word met iets om te gaan waar ik moeite mee heb. Toen ik hoorde over de vuurwerkramp in Enschede, mijn oude woonplaats waar mijn ouders toen ook nog woonden, ben ik accuut de badkamer gaan schrobben en bij de berichten over de Twintowers ben ik op mijn werkplek aan het uitzoeken en opbergen in dossiers geslagen. Vanavond had ik een acute aanval en is het koffiezetapparaat ontkalkt, de zeteenheid goed afgeborsteld en de binnenkant grondig nagekeken. Vandaag drong bij mij het besef door dat de relatie tussen mijn ouders en mijn zus grondig verstoord is. Het zal nooit bij het 8-uur journaal komen, het is geen ramp van nationale omvang, maar wel iets wat er bij mij persoonlijk behoorlijk inhakt. Het uiteindelijke slachtoffer hiervan laat zich raden, mijn 7-jarige neefje. Hij is in 1,5 jaar tijd geconfronteerd met de scheiding van zijn ouders, twee nieuwe vrienden van mijn zus (waarbij de huidige toch duidelijk een drugsafhankelijkheid, naar ik hoop, had), en ik vrees nu ook nog zijn opa en oma kwijt. Ik weet doodsimpelweg niet wat ik hier mee moet, dus ga ik maar weer schoonmaken. Het is in ieder geval een stuk gezonder dan de TIA die mijn vader door de stress heeft gekregen tijdens mijn vakantie.