Inspanning voor de ontspanning

Dat muziek een grote liefde voor mij is weet vrijwel iedereen wel. Door mijn ouders (of beter gezegd vader) werd ik op muziekles gegooid voor elektronisch orgel, al was het maar omdat dan het orgel wat hij zelf gebouwd had ook daadwerkelijk bespeeld werd. Haydn bleek echter niet mijn grote liefde te zijn, dus na 3 jaar, met weliswaar verwerving van het B-diploma, mocht ik eindelijk mijn orgel-leraar veel succes toewensen met de rest van zijn leven. In mijn puberteit heb ik in werelddorp Kesteren nog vrolijk aan jazzballet gedaan, waarna het in Enschede behalve zeer frequente discobezoeken rustig werd. De alternatieve en homo-disco's waren bij mij het meest geliefd, al was het maar omdat je daar tenminste jezelf op muziek kon uitleven zonder dat er een batterij aan domme tukkers rondom de dansvloer naar je zat te staren als ware je van Venus afkomstig. De standaarddisco's heb ik dan ook altijd geprobeerd te ontwijken, zodat ik ook een overdosis aan haarlakspray en bijwerken van make-up op het damestoilet kon vermijden.
Bij mijn poging tot studeren woonde ik in een huis met een klarinettiste die op het conservatorium zat.. Nadat ik haar had horen spelen bij een concert van een harmonieorkest waarin Johan de Meij's Lord of the Rings uitgevoerd werd, ging het kriebelen. Toen ik een bijstandsuitkering kreeg in plaats van een basisbeurs had ik geld, en de mogelijkheid om een saxofoon te kopen; dat was notabene voordeliger dan een jaar huur door de terugkoopgarantie. De gemeente sponsorde toen nog 50% van de muzieklessen als je via een vereniging ging spelen, dus ik werd lid van de vm. Schutterij. Met wisselend, maar overwegend veel, plezier heb ik daar gespeeld, alhoewel de laatste periode de minst plezierige was. Een dirigent die zijn ambitites hoger heeft liggen dan het orkest was voor mij geen goede stimulans, en zeker niet in combinatie met een turbulente en minder prettige werkomgeving. Een verhuizing en verandering van werkomgeving bracht mij in Utrecht; een plek waar de huizen onbetaalbaar waren in verhouding tot Twente, en de mate van isolatie omgekeerd evenredig was aan de stijging van de huizenprijs. Een chagrijnige onderbuurvrouw en een gebrek aan kwalitatief goede orkesten in Utrecht zorgde ervoor dat de saxofoon in de koffer belandde, en slechts incidenteel eruit kwam. Een drietal relaties en 8 jaren verder had ik samen met Gert eindelijk weer een goed geluid- en warmte-geïsoleerd huis, en was mijn niveau op de sax dusdanig gezonken dat ik liever een gezellige vereniging had waar ik bijna letterlijk rustig uit kon blazen, dan een kwalitatief hoogstaande club had. Iets wat in eerste instantie een compromis was, bleek uiteindelijk erg goed uit te pakken; zelf had ik de tijd, en vooral ruimte, om weer enigszins op niveau te komen, en het orkest bleek stiekem ook langzaam een stap hoger te gaan... Diezelfde sax die ik ooit in Enschede kocht heb ik uiteindelijk vorig jaar voor een hoger bedrag dan de oorspronkelijke prijs "ingeleverd" voor een nog beter exemplaar. Inmiddels speel ik, om mijn niveau weer op het "oude" level te krijgen, mee bij een project-orkest, zodat ik wel de gezelligheid van de eigen vereniging houd, maar ook de kwaliteit van een projectorkest heb. Niet alleen op werkgebied blijk ik namelijk toch nog wel enige ambities te hebben...