Jet's (b)Log

SPON 2011 - een persoonlijke terugblik

2011-05-29T22:47:00.004+02:00

Zoals de meesten weten heb ik afgelopen jaar meegedaan aan een projectorkest. Gisterenavond (29 mei) was het afsluitende concert in het Midi-theater in Tilburg; een goed moment om even terug te blikken.

In het begin was ik zeer enthousiast over het project; de muziekkeuze, de grootte van het orkest, de moeilijkheidsgraad van de stukken, alles bij elkaar beloofde een ware smulpartij te worden. Vooral de mogelijkheid om weer op niveau muziek te spelen, en hopelijk ook in de vaart van het orkest een extra boost naar boven te krijgen was voor mij de hoofdreden om mij op te geven.

In de loop van het traject werd mij toch duidelijk dat een aantal mensen blijkbaar toch dachten op een leuk muziekkampje te gaan zonder hier noemenswaardige inspanning voor te hoeven doen. Om samenspel in een orkest te bevorderen is het toch erg handig als mensen in ieder geval thuis ook de stukken minimaal bekijken en doorspelen, en idealiter ook al wat lastige loopjes proberen te oefenen. Mocht je niveau hoger zijn dan de rest van de sectie, dan kun je er naar mijn mening eer mee inleggen dat je de sectie in grotere vaart vooruit helpt. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik tijdens de groepsrepetitie de allereerste altsaxofoniste hoorde beweren dat ze de stukken nog geen eens bekeken had. Let wel, we hadden toen al een flink aantal repetities gehad. Dat dezelfde saxofoniste op de een-na-laatste volle dag van de concertreis in Berlijn nog tussen neus en lippen door meldde dat ze misschien nu toch maar dat loopje moest gaan oefenen, zodat ze het met de uitvoering in Tilburg wel kon spelen, stemde me ook niet echt blij.

Ook het gesprek wat ik in de bus had met iemand uit de euphonium-sectie vond ik opmerkelijk. Vooral het commentaar op de dirigent dat hij strenger had moeten zijn triggerde mij. Nu weet ik wel dat de dirigent het volgens de grote hoofdmoot in het orkest nooit goed doet, maar een stuk zelfreflectie zou een aantal muzikanten niet misstaan. Van volwassenen (of in ieder geval meerderjarigen) onder elkaar die met een bepaalde instelling deel nemen aan een project-orkest, mag je toch een stuk eigen verantwoordelijkheid verwachtten ten aanzien van zelfwerkzaamheid in de vrije tijd? En in hoeverre is werken voor een hobby echt “werken” en niet eigenlijk gewoon weer ontspanning?

Was alles kommer en kwel? Nee, absoluut niet! Tegenover iedere mindere ervaring stonden minsten tien positieve ervaringen. De organisatie was top, het productieteam had zich volledig uit de naad gewerkt om er voor de muzikanten zo’n goed mogelijke reis van te maken. De sfeer in Berlijn onderling was geweldig en we hebben ontzettend veel gezien, gedaan, gelachen en gefeest. Optreden in een dierentuin en een Konzertsaal, eten in het Sony-center en een heuse city-tour onder leiding van een richtige reisfuhrer waren slechts enkele highlights van de reis. Vooral de dag in Rüdersdorff zal mij bijblijven. De ontvangst door de directeur van het openluchtmuseum waar wij gingen optreden en de koffie met de “küchen” was al goed. De aankondiging door de burgemeester was nog beter, maar vooral de leden van de Bergverein die met aanstekelijk enthousiasme hun verhaal vertelden en het buffet dat voor ons aangericht was in het voormalige kanaal was geweldig. Met zo’n organisatie wil ik graag nog een keer op (project)reis!

Beslissingen...

2011-02-17T23:11:00.005+01:00

De kogel is door de kerk; per 31 maart stop ik met mijn huidige werk-"rol". Van de 10 mensen die vorig jaar februari enthousiast gestart zijn met een nieuwe uitdaging, word ik nummer 4 die er mee stopt. Teleurgestelde toekomstverwachtingen heet dat, of een ander eufemisme: de functie voldoet toch niet aan het beeld wat ik ervan had. Al mijn directe collega's zijn teleurgesteld en niemand ziet mij graag gaan; mijn huidige leidinggevende heeft mij dan ook al een ietwat rustigere, maar wel binnen het team passende, uitdaging aangeboden. Liever switch ik naar nog rustiger vaarwater en een functie waar ik in ieder geval minimaal 3 van mijn kernwaarden tegenkom, maar hoe dan ook, het heeft er alle schijn van dat ik in ieder geval alle medewerking krijg van mijn werkgever om wat rustiger te gaan werken en in de tussentijd te starten met een opleiding om mijn toekomstdroom te gaan realiseren. Ook heb ik inmiddels via mijn werkgever een tweetal persoonlijkheidsvragenlijsten (ook een geweldig woord voor galgje!) mogen invullen om mijn complexe persoonlijkheid in kaart te brengen.
Hoofddoel wat mij betreft is om een opleiding te vinden die aansluit bij wat ik wil en kan. Dit is nu nog omgeven met een fors aantal vraagtekens; eerst wil ik onderzoeken wat ik nu echt wil, per slot van rekening moet ik nog minimaal 20 jaar mee qua werken. En als ik weet wat ik wil is het nog steeds oppassen: hoe vind ik die opleiding die niet alleen mooie toekomstbeelden belooft, maar ook inhoudelijk nog wat te melden heeft. Afgelopen weekend na de repetitie van SPON zat ik mij te bedenken dat ik weliswaar veel diploma's heb, maar niet echt veel relevante... Reddend zwemmen A&B gaan mij niet echt door een toch meer op sociale vaardigheden gerichte opleiding helpen. Wordt dus nog vervolgd...

Midlife crisis?!

2011-02-06T23:09:00.004+01:00

Zoals bij zovelen van in de 40 kriebelt het bij mij ook... is wat ik nu doe wel wat ik eigenlijk wil doen? En het enige antwoord wat ik nu kan geven is: Nee! Ruim 10 jaar carrière bij ASR en haar rechtsvoorgangers brengt mij uiteindelijk tot de conclusie dat de keuzes die ik tot nu toe gemaakt heb grotendeels gebaseerd zijn op wat ik kan, in plaats van op wat ik wil. Ik zit nu in een goed betaalde baan waarin ik al mijn capaciteiten kan en moet gebruiken, maar het wringt aan alle kanten en de lol is ver te zoeken. Het grootste pijnpunt waar ik de laatste tijd knalhard tegen aan loop is, zoals ik het noem, de bedrijfspolitiek. Geruzie over budgetten en verantwoordelijkheden, wijze van inrichting van de organisatie en allerlei administratieve rompslomp maken het werk er niet leuker op. Kortom, hoog tijd om het roer om te gooien en een andere koers te gaan uit zetten op wat ik wil. Inmiddels heb ik al wat stappen gezet; een training "Kom in je persoonlijke kracht" van Schouten en Nelissen markeert wat mij betreft het beginpunt van de koerswijziging. Inzicht in wie ik ben en welke waarden ik in mijn werk wil hebben (samenwerking, creativiteit, succes, verbinding en improvisatie) weet ik nu redelijk. De vertaalslag naar welk werk daar dan bij hoort en hoe ik dat kan bereiken begint nu pas echt. Ik heb mij dan ook weer vrolijk aangemeld bij het Career center binnen ASR om mij daarbij te laten helpen, en mag eerst weer een persoonlijkheidsvragenlijst invullen, nu ook eens bij Cubiks. Het zal mij verbazen als daar echt weer hele andere inzichten uit naar voren komen, maar ach, het is wel leuk om weer eens in te vullen. Voor eventuele tips, inzichten of anderszins hulp houd ik mij aanbevolen; koerswijzigingen zijn wat mij betreft veel leuker als er ook nog maatjes aan boord zijn.

Inspanning voor de ontspanning

2010-11-28T01:10:00.003+01:00

Dat muziek een grote liefde voor mij is weet vrijwel iedereen wel. Door mijn ouders (of beter gezegd vader) werd ik op muziekles gegooid voor elektronisch orgel, al was het maar omdat dan het orgel wat hij zelf gebouwd had ook daadwerkelijk bespeeld werd. Haydn bleek echter niet mijn grote liefde te zijn, dus na 3 jaar, met weliswaar verwerving van het B-diploma, mocht ik eindelijk mijn orgel-leraar veel succes toewensen met de rest van zijn leven. In mijn puberteit heb ik in werelddorp Kesteren nog vrolijk aan jazzballet gedaan, waarna het in Enschede behalve zeer frequente discobezoeken rustig werd. De alternatieve en homo-disco's waren bij mij het meest geliefd, al was het maar omdat je daar tenminste jezelf op muziek kon uitleven zonder dat er een batterij aan domme tukkers rondom de dansvloer naar je zat te staren als ware je van Venus afkomstig. De standaarddisco's heb ik dan ook altijd geprobeerd te ontwijken, zodat ik ook een overdosis aan haarlakspray en bijwerken van make-up op het damestoilet kon vermijden.
Bij mijn poging tot studeren woonde ik in een huis met een klarinettiste die op het conservatorium zat.. Nadat ik haar had horen spelen bij een concert van een harmonieorkest waarin Johan de Meij's Lord of the Rings uitgevoerd werd, ging het kriebelen. Toen ik een bijstandsuitkering kreeg in plaats van een basisbeurs had ik geld, en de mogelijkheid om een saxofoon te kopen; dat was notabene voordeliger dan een jaar huur door de terugkoopgarantie. De gemeente sponsorde toen nog 50% van de muzieklessen als je via een vereniging ging spelen, dus ik werd lid van de vm. Schutterij. Met wisselend, maar overwegend veel, plezier heb ik daar gespeeld, alhoewel de laatste periode de minst plezierige was. Een dirigent die zijn ambitites hoger heeft liggen dan het orkest was voor mij geen goede stimulans, en zeker niet in combinatie met een turbulente en minder prettige werkomgeving. Een verhuizing en verandering van werkomgeving bracht mij in Utrecht; een plek waar de huizen onbetaalbaar waren in verhouding tot Twente, en de mate van isolatie omgekeerd evenredig was aan de stijging van de huizenprijs. Een chagrijnige onderbuurvrouw en een gebrek aan kwalitatief goede orkesten in Utrecht zorgde ervoor dat de saxofoon in de koffer belandde, en slechts incidenteel eruit kwam. Een drietal relaties en 8 jaren verder had ik samen met Gert eindelijk weer een goed geluid- en warmte-geïsoleerd huis, en was mijn niveau op de sax dusdanig gezonken dat ik liever een gezellige vereniging had waar ik bijna letterlijk rustig uit kon blazen, dan een kwalitatief hoogstaande club had. Iets wat in eerste instantie een compromis was, bleek uiteindelijk erg goed uit te pakken; zelf had ik de tijd, en vooral ruimte, om weer enigszins op niveau te komen, en het orkest bleek stiekem ook langzaam een stap hoger te gaan... Diezelfde sax die ik ooit in Enschede kocht heb ik uiteindelijk vorig jaar voor een hoger bedrag dan de oorspronkelijke prijs "ingeleverd" voor een nog beter exemplaar. Inmiddels speel ik, om mijn niveau weer op het "oude" level te krijgen, mee bij een project-orkest, zodat ik wel de gezelligheid van de eigen vereniging houd, maar ook de kwaliteit van een projectorkest heb. Niet alleen op werkgebied blijk ik namelijk toch nog wel enige ambities te hebben...

De Monuta Muziekwens

2010-11-13T17:23:00.003+01:00

Op Facebook zag ik opeens een opmerkelijke advertentie in de rechterkantlijn verschijnen: de Monuta Muziekwens; leg je wensen nu vast in je uitvaartwens. Na de populaire uitvaart-top 100 is er dus nu ook de Monuta Muziekwens. Als je het uitspreekt, klinkt het bijna als een radioprogramma. Mijn favoriete top 3 was ooit Queen met Who wants to live Forever, AC/DC met If you're gonna die, die with your boots on, en om het geheel opgewekt af te sluiten het onnavolgbare Over 100 jaar van het Klein Orkest. Het moge duidelijk zijn dat ik destijds niet echt de verwachting had er op korte termijn uit te (moeten) stappen. Inmiddels houd ik er meer rekening mee, wat zich het meest uit in het hier en nu genieten van het leven. Maar Gert en ik zijn niet alleen getrouwd omdat we zin hadden in een feestje, maar ook omdat dan juridisch/erfrechtelijk gezien de achterblijvende partner in ieder geval financieel gezond kan blijven. Mijn uitvaartwensen zijn dan ook bij hem bekend; ik hoef ze niet zo nodig bij een begrafenisverzekeraar op de site te zetten. Een verzekering is ook niet strikt nodig, mits er maar voldoende spaargeld is. Wel ben ik er achter dat ons trouwen, zelfs inclusief de kosten van de kleding, voordeliger was dan 1 eenvoudige uitvaart. En wat de muziekkeuze betreft bestaat die momenteel uit Abba met I let the music speak, Madness met Walking with mr. Wheeze en uit Symphony 1 van Johan de Meij deel 5, Hobbits. Een lijst die hopelijk nog veelvuldig herzien gaat worden, maar per definitie uit muziek blijft bestaan die ik het beluisteren meer dan de moeite waard vind.

iPadden...

2010-08-07T23:03:00.002+02:00

Jawel, ook ik heb de nieuwste Apple-gadget: de iPad. Eur 700 mocht het lieve ding kosten, want natuurlijk wou ik toch 32 Mb intern geheugen en de 3G-optie erbij. Waar ik alleen nog mee worstel is er een toepassing voor vinden die dit mooie bedrag rechtvaardigt. Vooralsnog kom ik niet verder dan dat ik hem heel erg hard nodig heb voor, zoals Sukke volkomen terecht opmerkt... iPadden. Wat ik er nu mee kan? Nou, eh... tekstverwerking, email lezen en beantwoorden, internetten, en vooral heeeeeeeeel veeeeeeeeel spelletjes. De meest gave tot nu toe is het vrij verkrijgbare "Tap Tap Radiation", een spel waarbij je mee moet tappen met het ritme zoals dat door de muziek en de beelden wordt aangegeven. Mijn laatste Farmville-verslaving kan er ook door gesupport worden (al wacht ik nog steeds met smart op iemand die mij de white apple-tree kado doet). De meest zinvolle toepassing die ik waarschijnlijk ga toevoegen, is een toepassing om van de GPS-mogelijkheden gebruik te gaan maken. Maar ja, Hollander die ik ben zit ik dan toch weer tegen de aanschafkosten van TomTom aan te hikken, en wil ik eigenlijk een toepassing die ik vrijwel gratis op mijn veel te dure, maar wel heel erg mooie, nieuwe gadget kan zetten.

Master of Manure

2010-07-11T12:00:00.002+02:00

...en ik ben er nog blij mee ook. Waar ik tot nu toe hypes als Second Life, World of Warcraft en andere online-spellen heb weten te vermijden, ben ik gevallen voor Farmville. Een spel wat zo simpel is als het klinkt, je beheert een lap grond, ploegt het, zaait het in en na een bepaalde tijd kun je oogsten. De oogst levert weer extra geld op, zodat je een grotere lap grond kan bewerken en zo blijf je bezig. Daarnaast zitten er nog een aantal extra bonussen in, zoals voor ieder lint dat je verdient, en levels die je bereikt naarmate je meer ervaringspunten hebt. Prettige bijkomstigheid is dat het niets hoeft te kosten, en ook dat je niet perse ieder moment van de dag achter de computer hoeft te zitten om je voortgang te bewaken. Plannen is belangrijker dan aanwezig zijn. Ook sociaal zijn levert punten op, waardoor eens een kijkje nemen bij je "buren" en daar helpen met kippen voeren en bemesten nog lucratief is. Daarnaast is het toch te warm om me ergens druk over te maken. Slapen gaat slecht, ik zweet snel en veel, en mijn humeur is omgekeerd evenredig aan de temperatuur. Een eenvoudige verslaving aan lintjes, ervaringspunten en het gewas zien groeien helpt dan wel voor de nodige afleiding.

Gekkenwerk!

2010-06-20T22:10:00.004+02:00

Zondag een relaxte dag? Nou, vandaag in ieder geval niet voor mij. Vanmorgen ging al bijtijds de wekker omdat ik had aangeboden te helpen met het zomerfeest bij Reinaerde (een instelling in Den Dolder voor mensen met een verstandelijke beperking). Zomerfeest was helaas een iets te optimistische aanduiding in verband met de temperatuur en de regen vandaag... Om 10 uur begonnen we met het aankleden van het terrein, en om 1 uur vanmiddag was iedereen welkom in de tent. Het bier werd amper aangeraakt, het surinaamse schaafijs was ook niet echt populair, maar de koffie en thee vonden gretig aftrek. De bewoners zijn sowieso al erg gek op cafeïne, en zeker als het ook nog eens gratis aan wordt geboden. Enige afleidtechnieken moesten dan ook ingezet worden om ervoor te zorgen dat niet iedereen helemaal hyper terug ging naar huis toe. Gelukkig was de laatste zanger zijn eigen repertoire ook al een beetje zat, dus dat hielp wel met het leegvegen van het terrein. Na de grote rotzooi, de patat lag tot ver buiten het plein, weer enigzins opgeruimd te hebben vertrok ik rond half 7 naar huis om even bij te komen. Ik had mijn energie namelijk weer hard nodig om mij aan te melden voor een orkest. Om 21.00 uur zat ik startklaar om mij aan te melden. Pas om 21.01 was de aanmeldpagina beschikbaar. Met iets te dikke vingers van de streps, en daardoor dus een fout in het aanmeldformulier, kon ik mij toch succesvol aanmelden, en zag ik op de hoofdpagina: "Er zijn op dit moment 15 aanmeldingen voor SPON 2011 - Berlijn!". Nu maar hopen dat bij die andere 14 niet al 5 altsaxen zitten, want anders ben ik toch nog te laat...

De Alchemist

2010-05-02T21:37:00.002+02:00

Een lange tijd geleden sinds ik geschreven heb, en er is veel gebeurd. Eerste belangrijke item: ik ben gestopt met de studie. Al enige tijd was ik, zoals het op z'n mooi hollands heet, kribbig en snel aangebrand. Na een week ziekte (aantoonbaar Pfeiffer in het bloed) voor het werk en drie weken na het werk volslagen moe op de bank neergestort te zijn (alleen repetitie KUDO motiveerde me nog genoeg om me van de bank te hijsen) vond ik hem wel Jetje... Studie in combinatie met een nieuwe functie, met alle bijkomende energielekken, was geen goed idee meer, zeker niet als ik mijn relatie nog enigzins in stand wou houden. Nieuwe functie? Ja, het tweede belangrijke item; ik ben coördinator van een team geworden. En ja, ook dat vreet energie. Het bevalt wel, erg goed zelfs, maar het kost meer van mijn tijd dan ik gehoopt had. Ondanks het feit dat ik officieel maar 4 dagen per week werk, heb ik toch al de nodige weken gedraaid van meer dan 40 uur. En ja, daarnaast staat mijn geest ook niet stil. De boeken voor het vaarbewijs liggen klaar, en ik heb een boek op de bank liggen dat enigzins te maken heeft met alcohol. De laatste verworvenheid in huize Spaink-Keijer is namelijk een door mijzelf mede in elkaar gesoldeerde distilleerketel. Een meer dan een half jaar verlaat verjaardagskado, maar nu toch geïncasseerd. De eerste hoeveelheid overjarige alcohol in de vorm van oud bier en wijn staat nu te distilleren, en de tweede hoeveelheid komt 4 mei wel. Jet en Gert's bierbrand is in de maak.

Ok, go!

2010-02-15T23:41:00.002+01:00

Voor de verandering eens geen eigen foto, maar een video die ongeveer wel weer de relatieve gekte van de dag aangeeft. Gelukkig heeft het stuk de toepasselijke titel "This too shall pass". De gekte van de dag is namelijk weer redelijk van toepassing. Vooral school vreet veel meer tijd dan ik aan het begin van dit blok dacht. Ik zit inmiddels in een virtueel projectteam dat de problemen van een semi-virtueel busbedrijf moet gaan oplossen. Semi-virtueel, omdat de case geïnspireerd is op het voormalige busbedrijf Den Oudsten uit Woerden. Dat dit bedrijf uiteindelijk failliet is gegaan, zal niets met de opleiding te maken hebben, maar het is wel handig om je dit bij het maken van de opdrachten te realiseren. Ook geeft het redelijk de "actualiteit" weer; Den Oudsten ging namelijk of in 1999 of in 2000 failliet, toen ik in mijn eerste jaar bij Fortis zat. De opdracht zal dus nog ouder zijn.
Het is overigens een ontzettend schoolse opdracht; ongelooflijk hoe een onderwijsinstantie kan denken dat iemand in een deeltijdopleiding hier nog een zinvol praktijkvoorbeeld in kan zien. Alle beelden ademen de sfeer uit van midden jaren negentig, en helaas doen de schoolboeken dat ook. Daarnaast zit ik in een zeer actieve, maar daardoor ook aan alle kanten tijd vretende, projectgroep, en ben ik voorzitter hiervan. Dan zou ik in ieder geval relatief gemakkelijk alle opdrachten moeten kunnen delegeren, maar niets is minder waar. Van 22.10 tot 23.50 zat ik aan de telefoonlijn met een van de projectleden, omdat een tweetal opdrachten voor 24.00 uur ingeleverd moesten worden. Natuurlijk werkte de techniek ook niet mee, dus uur stond uiteindelijk pas om 23.48 de laatste opdracht in de digitale inleverbak. In ieder geval is er voor de afleiding nog iets als internet, waaronder deze geweldige, in 1 take gemaakte, videoclip van Ok, GO! Ook de clip op de loopbanden is meer dan de moeite van het bekijken waard. En wat Ok, GO! betreft..... ik ga nu naar bed.

De weg naar de Qubo

2010-01-31T17:02:00.004+01:00

Het lijkt er bijna op of ik aan het einde van een roerige week opeens de neiging heb om filosofisch te worden. Niets is minder waar, maar een roerige week was het zeker wel. Vijf dagen heb ik in de zenuwen gezeten over vocht uit mijn rechterborst. De stress sloeg volledig toe toen ik op maandagochtend van de huisarts een doorverwijzing kreeg naar de mammapolie. Voor zover "spelen als een krant" echt kan, was ik maandagavond het plaatselijke sufferdje. Ook heb ik mezelf de hele week niet kunnen betrappen op welke vorm van concentratie dan ook, dus mijn studie kon ik ook wel vergeten. Na een vakkundige pletting van mijn borsten op vrijdag om foto's te kunnen maken bleek er echter gelukkig volledig niets aan de hand te zijn.
Wat de Fiat Qubo daar nu eigenlijk mee te maken heeft? Niets, maar ik heb hem wel op zaterdag gekocht. De roerige week moest een onstuimig staartje krijgen. Gert en ik zouden zaterdag langs een paar garages gaan om ons te oriënteren, dus helemaal onverwacht was het niet, maar wel dat we bij de tweede garage bleven steken en een behoorlijk goede deal kregen. We hebben de model-auto, dus ja, precies zoals op de foto in Disco Green. De striping van de garage wordt er wel vanaf gehaald, want een deal om nog een paar maanden reclame voor hun te maken kreeg ik er helaas niet bij. Waarschijnlijk wordt mijn auto daarvoor niet voldoende gewassen...

Kan het beter?

2010-01-18T00:35:00.003+01:00

2010 is voor mij geweldig begonnen! Voor de kerstvakantie had ik een intern sollicitatiegesprek gevoerd voor een coördinerende rol binnen ASR, en jawel, ik mag het gaan doen. Samen met nog 8 andere collega's mag ik de uitdaging aangaan om een nieuwe beheer-organisatie neer te gaan zetten en een "eigen" team qua werkzaamheden te gaan coördineren. En ook wat de studie betreft mag ik niet klagen; mijn ooit in 1988 behaalde propaedeuse is voor de examencommissie nog voldoende rechtsgeldig, waardoor ik ook nog een jaar kan versnellen in mijn deeltijdstudie. Niet dat het leven daardoor rustiger wordt, want ik moet voor dinsdagavond 20.00 uur een verslag ingeleverd hebben waarvoor ik nu nog 2 hoofdstukken moet opstellen, en ook nog een reflectieverslag moet maken over hoe mijn planningskunsten zijn verlopen... lijkt mij in ieder geval een duidelijk verhaal dat daar sinds 1988 nog niet echt verbetering in is gekomen.

Gek op siliconen!

2009-12-25T22:52:00.004+01:00

... siliconen bakvormen dan wel te verstaan :-) Alhoewel bakvorm een beetje misleidend is voor een gebruiksvoorwerp dat ook prima als puddingvorm of invriesbak gebruikt kan worden. Het enige nadeel is dat ze flexibel zijn, maar voor de rest zijn ze geweldig. Vandaag waren alle ouders hier op bezoek, dus gisterenavond nog druk in de weer geweest met de beroemde chipolata en een afgelopen jaar ontdekte chocoladetaart. Zonder kleerscheuren uit de vorm weten te halen, waar dat in het verleden nog wel eens drama wou zijn. Ik weet niet of iemand het verschijnsel kent dat je probeert zo goed mogelijk een pudding of een taart uit een vorm te krijen wat niet wil lukken? Hele taferelen kan ik schilderen, waarbij natuurlijk de puddingvorm in gloeiend heet water houden of met een breinaald (jawal, alleen al voor bakken ook in mijn bezit) kijken dat er wat lucht naast het gebak kan komen nog relatief eenvoudige handelingen zijn. Ik heb ooit een puddingvorm gemold door de inhoud van de vorm te hardhandig proberen te storten op een bord. Oude cakevormen hebben krassen opgelopen door breinaalden. Toen ik glas ontdekte scheelde dat al een heel stuk, maar ik had 4 jaar geleden niet kunnen denken dat ik ooit nog eens blij zou zijn met siliconen. Mocht dus nog iemand belangstelling hebben voor een glazen cakevorm, hoor ik het graag.

Saai, somber, of overbodig?

2009-12-09T00:01:00.003+01:00

Soms wou ik wel eens dat het iets rustiger was... Niet te veel, maar wel iets. Zondag 29 nov. ging Gert gelukkig gamen, dus kon ik studeren en een "Plan van Aanpak" maken voor school. Maandag werken, half 7 thuis, snel hapje eten, 7 uur bij de club voor een "vergadering", repetitie, wat drinken, naar huis. Dinsdag werken, 's avonds PvA afronden en voor 22.00 uur digitaal inleveren. Woensdag werken, van 4 tot half 8 introductie training Heusden, letterlijk even uitblazen op de sax, bijtijds naar bed. Donderdag om kwart voor 8 in de auto naar Heusden voor een persoonlijkheidstraining. Het begon rustig, en toen las ik het profiel... Ik ben een bemiddelende inspirator. So far so good. Positieve punten (ik citeer): Henriette is teamgericht, grondig, helder en welbespraakt. Henriette is sociaal vaardig, stabiel en onvermoeibaar in haar pogingen om bij te dragen aan een harmonieuze sfeer en een algemeen welbevinden; de perfecte relatie is voor haar een ideaal waarnaar zij blijvend zal streven. Zij is hartelijk, populair en sociaal en heeft een uitgebreide vrienden- en kennissenkring. Zij is goed in sociale interactie, maar heeft tegelijkertijd een voorkeur voor een realistische en concrete kijk op de wereld. Aan de andere kant: Zij is optimistisch in haar zienswijze, maar kan nogal impulsieve beslissingen nemen. Zij kan zeer gevoelig zijn voor onverschilligheid over of kritiek op de door haar aangeboden of gegeven ondersteuning. Zij kan nogal emotioneel worden wanneer zij onder druk staat. Haar beslissingen kunnen op anderen nogal impulsief overkomen. Mensen zien Henriette af en toe beslissingen nemen die volledig indruisen tegen alle logica.
Het was inderdaad een behoorlijk intensieve training. Wat ik wel grappig vond waren de aanbevelingen hoe het beste met mij gecommuniceerd kan worden: Niet aandringen op omslachtige rapportageprocedures, niet haar belasten met het lezen van te veel documenten en geen afbrekende kritiek leveren of onnodige conflicten veroorzaken. Het mooiste vond ik de opmerking dat je bij mij in de buurt vooral niet saai, somber of overbodig moet zijn.
Toch vebazingwekkend hoe op basis van een vragenlijst van slechts 25 vragen een behoorlijk nauwkeurig persoonlijkheidsprofiel opgesteld kan worden. Gelukkig wist ik al dat ik niet perfect ben, anders was het toch behoorlijk hard binnen gekomen. Nu kon ik gelukkig constateren dat ik zeker de helft van mijn "fouten" al onderkend en al dan niet effectief aan gewerkt heb. Niettemin was het toch een behoorlijk intensieve training, zeker ook omdat we donderdagavond nog doorgingen, een overnachting in een niet al te best hotel hadden en ik pas vrijdag om 5 uur echt naar huis kon gaan.
Het weekend was natuurlijk Sinterklaasweekend! Twee keer met de familie vieren (soms heeft schoonfamilie zijn voordelen :-) ) en meteen mijn nieuwe nichtje ontmoeten in Purmerend. Zondag om negen uur waren we weer, moe maar voldaan, thuis.
Maandag weer begonnen met werken, achterstallige mailtjes wegwerken, een uitnodiging om vooral intern te solliciteren op een leidinggevende functie doorlezen, beoordelingsgesprek met Frank voeren, kortom, ook een hectisch begin van een nieuwe werkweek. Donderdag heb ik een eerste verkennend gesprek over een andere functie, en op basis daarvan kijk ik wel weer of ik dan toch maar mijn CV moet gaan bijwerken.
Door alle hectiek ben ik helaas wel vergeten een aantal mensen te feliciteren met hun verjaardag... Sorry daarvoor. Gelukkig ga ik eind van het jaar met Gert nog een weekje naar Ameland om even bij te tanken en tot relatieve rust te komen.

Henriette - Douze points - twelve points - twaalf punten

2009-11-14T16:24:00.002+01:00

Sinds september ben ik weer min of meer regelmatig in de schoolbanken te vinden, ik ben namelijk weer begonnen met studeren. Wel in deeltijd, want ik heb ook nog een volle baan en een redelijk vol sociaal leven. Gelukkig sluit het redelijk aan bij het "beroep" wat ik heb, want ik studeer Bedrijfskundige Informatica aan de Hogeschool Utrecht. Van het sociale leven kwam de afgelopen twee weken echter zeer weinig, want ik had vandaag assessment, ofwel gewoon mondeling tentamen. Voordat ik daarvoor op mocht moest ik afgelopen dinsdag een rapport inleveren van minimaal 25 bladzijden. Dit kostte al het nodige bloed en zweet, want na 19 jaar weer proberen een studieritme op te bouwen viel me nog behoorlijk tegen. Maar eigenlijk moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat ook in het verleden ik mij zeer vaak "schuldig" heb gemaakt aan last-minute-stress. Blijkbaar heb ik een bepaalde mate van druk nodig voor mezelf om goed te presteren. Erg handig was ook dat ik, voordat ik wist dat ik ging studeren, voor afgelopen donderdag had afgesproken dat ik wel een whiskyproeverij wou verzorgen in Abcoude. Ook dat vergt enige voorbereiding kan ik melden.....
Vandaag moest ik mijn rapport "verdedigen". En jawel, ik heb een voldoende, dus alle 12 studiepunten, gescoord. Nog 48 te gaan, en dan heb ik mijn propedeuse weer binnen. En voor alle mensen die mij de afgelopen dagen hebben geprobeerd te bereiken.... sorry, maar ik was even druk voor mezelf bezig.

Niet huishoudelijk ingesteld

2009-11-06T00:43:00.004+01:00

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit huishoudelijk ingesteld ben geweest. Mijn oude slaapkamer bij mijn ouders had meer weg van een hindernisbaan waarbij je met een polsstok veilig van de drempel naar het bed kon springen, vervolgens via het kussen op de grond bij de bureaukruk kon komen en uiteindelijk via een uiterst smal paadje eindigde bij de stereo-installatie. Er is alleen een grote uitzondering op de regel, namelijk wanneer ik "gedwongen" word met iets om te gaan waar ik moeite mee heb. Toen ik hoorde over de vuurwerkramp in Enschede, mijn oude woonplaats waar mijn ouders toen ook nog woonden, ben ik accuut de badkamer gaan schrobben en bij de berichten over de Twintowers ben ik op mijn werkplek aan het uitzoeken en opbergen in dossiers geslagen. Vanavond had ik een acute aanval en is het koffiezetapparaat ontkalkt, de zeteenheid goed afgeborsteld en de binnenkant grondig nagekeken. Vandaag drong bij mij het besef door dat de relatie tussen mijn ouders en mijn zus grondig verstoord is. Het zal nooit bij het 8-uur journaal komen, het is geen ramp van nationale omvang, maar wel iets wat er bij mij persoonlijk behoorlijk inhakt. Het uiteindelijke slachtoffer hiervan laat zich raden, mijn 7-jarige neefje. Hij is in 1,5 jaar tijd geconfronteerd met de scheiding van zijn ouders, twee nieuwe vrienden van mijn zus (waarbij de huidige toch duidelijk een drugsafhankelijkheid, naar ik hoop, had), en ik vrees nu ook nog zijn opa en oma kwijt. Ik weet doodsimpelweg niet wat ik hier mee moet, dus ga ik maar weer schoonmaken. Het is in ieder geval een stuk gezonder dan de TIA die mijn vader door de stress heeft gekregen tijdens mijn vakantie.

Fin

2009-09-22T23:47:00.006+02:00

...ofwel, einde. Het franse project van KUDO is afgelopen, de laatste noten uit de franse map zijn geblazen, en hopelijk zie ik l'Amour en Heritage (ofwel Only love) nooit meer terug op de lessenaar. Het was intensief, het was veel, nl. 9 optredens in totaal, waarvan het gros rennend en vliegend na werktijd of door het opnemen van vrije uren met veel pijn en moeite net te halen was. Behalve dat was het ook vermakelijk, soms geweldig, en ook leerzaam. Vermakelijk waren de bejaardenverzorgsters en/of vrijwilligers die schoorvoetend en wel toch meededen met de Can-Can. Geweldig vond ik het optreden bij de Boshut van Reinaerde, waar ik een aantal mensen, die ik ken doordat ik er ongeveer 1x per maand achter de bar sta, volledig heb zien meegaan in de muziek op een manier die heel bijzonder was. Leerzaam was het weer in de bevestiging van wat ik eigenlijk al wist. Natuurlijk was er bij de Boshut de onvermijdelijke opmerking dat je toch wel erg thuis hoorde in de omgeving (let wel: mensen met een verstandelijke beperking). Leerzaam ook in de manier waarop je iets wel, of in dit geval beter niet kan organiseren. Voor de organisatie van het eigen concert was een meedenk-tank geformeerd, opgetuigd met vergaderingen en al; De tijd en energie die ik in ieder geval die denktank gestoken heb, is wat mij betreft niet effectief geweest ten opzichte van wat het uiteindelijk opgeleverd heeft. Nu ben ik al niet zo'n vergader"tijger", maar ik denk dat informeel overleggen en meedenken tijdens pauzes beter geweest was, en hetzelfde resultaat had gehad.

Vakantie-foto's

2009-09-14T23:53:00.005+02:00

Het voordeel van het digitale tijdperk is dat je tijdens je vakantie zo veel kan fotograferen als je maar wil. Het nadeel is dat je na afloop van de vakantie vervolgens minimaal een volle middag kwijt bent aan het uitzoeken welke afbeeldingen het beste zijn, en welke beter weg kunnen. Over bijsnijden, kleurcorrecties en andere eenvoudige bewerkingen heb ik het dan nog geen eens. Tijdens de vakantie heb ik bijna 1000 foto's gemaakt, waarvan ik er op de camera zelf al meer dan 170 had weggegooid. Er bleven dus nog ruim 800 foto's over om uit te zoeken... iPhoto werkte niet mee en liep vast op de hoeveelheid, en Picassa kan niet met de Sony-ARW-bestanden overweg. Omdat mijn (schoon)ouders afgelopen zondag bij ons gegeten hebben, wilde ik voor die tijd wel e.e.a. uitgezocht hebben, dus een converteerprogramma heeft bijna 16 uur staan stampen om de foto's over te zetten naar JPG. Na een eerste schifting bleven er nog altijd 163 over die naar mijn mening nog wel enigzins de moeite van het bekijken waard zijn. Geocoderen ben ik nog niet aan toe gekomen, maar ter extra info, we stonden op de camping in Normandië (St Valery-en-Caux en Bayeux) en Bretagne (Vannes). De witte rotsen bevinden zich in Etretat, en ik denk dat Carnac (erg indrukwekkend!) en Le Mont St Michel voor velen ook wel herkenbaar zijn. Als je ze wil zien, klik dan eens hier en laat eens weten wat je er van vindt.

Wennen...

2009-09-03T00:59:00.004+02:00

Na een vakantie is het toch altijd weer even wennen. Vooral de drukte valt mij altijd weer op. Het heftigste vond ik dat toen ik terug kwam van een eilandenzwerftocht in Griekenland, maar ook vanuit Frankrijk gezien is Nederland druk. De kilometers weg met akkers erlangs zijn weer vervangen voor de drukke snelwegen, en de relatief rustige winkelstraten zijn hier weer dusdanig vol dat je moet oppassen waar je loopt. Zelfs drukbezochte attracties als Carnac, Le Mont-St-Michel en het tapijt van Bayeux zijn nog rustig ten opzichte van de Steenweg aan het einde van een woensdagmiddag in Utrecht. Aan de andere kant is er in Nederland ook veel verrassends te zien. Of het nu allemaal even goed is, kan over gediscussieerd worden. Gisteren zat ik nog te twijfelen of de "Air Pressure"-beelden van McCarthy echt niets anders zijn dan opgeblazen lucht met een omhulsel. Groot opgeblazen voorwerpen, zoals flessen tomatenketchup, zijn voor mij niet echt verrassend meer. De "verrassing" haalt hij ook meer uit welke voorwerpen hij opblaast, zoals een gigantische kerstman met butt plug op zijn hand. Mij shockeert hij er niet mee; ik zat me alleen maar af te vragen hoe het bedrijf die de installaties gemaakt heeft, er tegen aan heeft zitten kijken.
Beter was vandaag het bezoek aan het FOAM, toch al een van mijn favoriete musea in Nederland. Er was een kleine tentoonstelling van Massimo Vitali. Hij heeft zijn eigen stijl van fotograferen, en is vooral bekend van de vele stranden die hij fotografeert vanuit een hoog standpunt met een groothoeklens. Om het effect nog meer te vergroten, wordt deze daarna ook "opgeblazen". Bijgaande foto heb ik dan ook in het echte leven, formaat 3 bij 4 meter, gezien! Ik zat me daarna alleen wel te bedenken dat Gert en ik, als we al naar een strand gaan, dan toch echt de wat rustigere plekken opzoeken.

En Vacances

2009-08-16T00:41:00.002+02:00

Ofwel... op vakantie! Eindelijk! Terwijl de meerderheid van Nederland inmiddels al terug is, gaan wij weg. We hopen dan ook dat het minder druk is met toeristen in Normandie en Bretagne, dat de jengelende kinderen alweer (grotendeels) naar school zijn, en dat het "normale" leven in Frankrijk weer enigzins op gang is gekomen. De Ford Ka is nog even nagekeken, de nieuwe klapstoelen zijn na veel zoekwerk gekocht, dus nu is het een kwestie van tent en toebehoren inladen, GPS instellen en rijden maar. Om goed van start te gaan zijn we nog uit eten geweest bij C'est Ca, een erg goed restaurant in de Bollenhofsestraat in Utrecht. Het concept is eenvoudig: eten wat de chef verzint. Gelukkig zijn de chefs aldaar erg vindingrijk, en is vaak alleen het kaasplankje de enige constante in het 5-gangenmenu voor €29,50. Nu maar hopen dat de franse chefs deze prestatie nog weten te overtreffen...

Vrijwilligerswerk

2009-08-01T00:00:00.003+02:00

...is volgens mij een vorm van werk waarvan het toch wel enigzins noodzakelijk is dat het uitgevoerd wordt, maar waar geen budget voor is. Toen ik nog tijdens mijn poging tot studie als bijbaan werkte in de centrale keuken van een verzorgingstehuis in Enschede viel mij dat al op, en nu ik zelf enkele baantjes naast mijn reguliere, redelijk goedbetaalde, werk heb, valt het mij nog meer op. Vandaag stond ik zowel op Pampus, als bij Reinaerde, achter de bar. In beide gevallen is het noodzakelijk, omdat de baromzet tenminste de kosten enigzins kan drukken. Maar ook is er in beide gevallen simpelweg geen geld om betaalde krachten dit werk uit te laten voeren. Bij Reinaerde is dit nog extra het geval, omdat dit een instelling is voor mensen met een verstandelijke beperking (of is de correcte uitdrukking tegenwoordig "mensen met een verstandelijke uitdaging"?). Voor iets meer dan 15Eur hebben de groepen voor minimaal 8 personen een redelijk goed verzorgde avond. De DJ is een vrijwilliger, de barmedewerkers zijn vrijwilligers, en de prijzen van drank en snoep zijn bijna op kostprijsniveau. De enige betaalde kracht die aanwezig is, schittert door afwezigheid, ofwel houdt zich op het kantoor, binnen roep-afstand, bezig met de broodnodige administratieve werkzaamheden, waar tijdens reguliere werktijden geen tijd voor is.
Bij Pampus is dit minder het geval, maar als je ziet hoeveel geld er uberhaupt nodig is om dit forteiland in stand te houden, schrik je ook. Maar in beide gevallen geldt, dat je er als vrijwilliger wel enige voldoening uit moet kunnen halen om dit werk te doen.
Bij Reinaerde is dit overduideljk het contact met de bewoners en bezoekers. Het heeft toch wel wat om een, met de tong uit de mond, geschreven persoonlijke uitnodiging te krijgen voor een verjaardag, ook al is die pas volgend jaar. Of om een flirtende arubaan om je heen te hebben, die je betekenisvol aankijkt terwijl hij nog extra zijn heupen draait. En dan heb ik het nog niet over degene die iedere keer zegt dat ze haar nagels extra gelakt heeft voor de disco-avond, of over degene die als je eens het lef hebt om met hem in zijn rolstoel te gaan dansen, je hand bijna aan gort knijpt.
Bij Pampus is er toch wel een andere motivatie. Het publiek wat daar langs komt is duidelijk anders, en bevat zeker wel meer dan een enkele bootbezitter. De charme van Pampus zit hem voor mij vooral in de locatie. Enerzijds moet je er naar toe varen en zie je het eiland langzaam dichterbij komen, anderzijds zie je ook als je op het eiland zit het weer op je afkomen. Daarnaast zijn er veel verschillende zeilboten te zien, kun je af en toe op "hoog niveau" ouwehoeren, en is het ook prima om het netwerk met de "Bruine Vloot" te vergroten, waarvan je als zeilliefhebber nooit weet waar dat ooit nog goed voor is... Alle reden dus om ook daar vrijwilligerswerk te gaan doen, al is het maar eens in de 14 dagen...

Vive la France

2009-06-29T00:18:00.004+02:00

Je zal maar een hobby hebben.... inmiddels lijkt het bijna meer op een uit de hand gelopen tweede carriere, maar vereist is dan dat je daarvoor, of op zijn minst in ieder geval gelijktijdig, al een carriere hebt.
Gisteren was het dan zover, ons "eigen" concert. Het was, waarschijnlijk ook door de druk van "bekend" publiek, minder goed dan anders. Aan de andere kant... hebben we gisteren de eerste staande ovatie gehad, en al met al was het gewoon erg gezellig.
Ondanks de nodige mailtjes in mijn eigen vriendenkring, is er alleen familie komen kijken. Daarnaast was de response van vrienden in zijn totaliteit erg laag. Een enkeling (die ik gelukkig wel schaar onder mijn betere, zo niet beste vrienden) had zich netjes verontschuldigd, en oprecht gemeend mij veel succes en plezier (want ja, daar gaat het bij een hobby toch wel om) toegewenst. Van het gros heb ik niets gehoord. Dat biedt an sich perspectieven voor de toekomst; ik hoef niet meer te reageren op oproepen van vrienden die toch zo graag willen dat ik langs kom bij hun (vul in: koor- orkest- of andere uitvoering danwel andere) activiteit. Ik zal me niet meer schuldig hoeven te voelen dat ik niet reageer op hun oproepen, danwel geen blijk van interesse toon danwel getoond heb. Klinkt dat hard? Misschien wel, maar lang leve de duidelijkheid. Want ook al reageer ik net zo slecht op berichten van vrienden, ik ben wel degelijk geinteresseerd, lees ook met veel plezier blogs, wie-wat-waars van Hyves en/of andere berichten waarmee ik op de hoogte blijf van het wel en wee van vrienden. Ik laat het alleen niet altijd horen.
Dus voor diegenen die, net zoals ik, niet altijd wat laten horen, maar wel graag willen weten wat er zich in mijn leven afspeelt: kijk eens op de website www.kudo.nl. En misschien is het ook wel leuk om te weten dat ik na de zomervakantie definitief de schoolbanken weer induik. De deeltijd-opleiding voor bedrijfskundige informatica is inmiddels door de leidinggevende van mijn leidinggevende goedgekeurd. Aankomende dinsdagavond heb ik een workshop over hoe zwaar de opleiding is, hoe deze het beste te combineren valt met een volledige baan en hoe andere deeltijdstudenten dit ervaren. Ik ben benieuwd!

CD-vermelding!

2009-06-20T22:40:00.001+02:00

Jawel, ik sta op een CD! Welliswaar op nr. 159 van de 1000, maar toch... Niet dat ik er erg veel voor gedaan heb, ik heb alleen maar bijtijds gereageerd op een oproep om mijn Motown-top-10 in te vullen, en de eerste 1000 zouden de CD met de Motown-top-20 ook daadwerkelijk toegestuurd krijgen. Gezien mijn muzieksmaak bleek dit moeilijker dan gedacht. Motown bleek namelijk 250 nummers op een lijst van beste nummers gezet te hebben, waar ik met gemak een top 20 van had kunnen maken. Ikzelf mocht er echter maar 10 kiezen, dus dat werd strepen. Mijn keuze bleek echter niet geheel de keuze van de andere 999 te zijn. Motown is voor mij soul, swing en funk, en niet de ontzettend vreselijk plakkerige, zoete, hoog overdreven kwijlmuziek zoals Ben van The Jackson Five of Hello van Lionel Richie. De laatsten komen weinig voor in mijn muziekcollectie; desondanks moet ik af en toe wel zo'n, voor mij irritant, nummer spelen. Voor KUDO heb ik twee mappen, die beiden een nummer hebben waar ik alleen al om die reden een hekel aan heb. De ene is Tomorrow uit de musical Annie (het o zo zielige, schattige, met een rode krullenbol getooide weesmeisje die bij een rijke vent gaat wonen en aan het einde zijn erfenis krijgt), de andere is Only Love, ooit vertolkt door Nana Mouskouri. Dit nummer blijkt zowaar nog een franse titel te hebben (l'Amour en Heritage), zodat het met de haren (of in dit geval beter bril?) bij het Franse project gesleept kon worden. Op een CD kan ik snel de knop forward indrukken, bij een concert of repetitie gaat dat lastiger...
Over het Franse project gesproken; naast dat ene nummer staan er nog 12 andere nummers op het programma die wel leuk zijn. Kijk dus eens op www.kudo.nl of naar de promotiefilm en kom langs op 27 juni!

Moeder der Zeilgenieters

2009-06-13T23:15:00.004+02:00

Marja was voor mij de moeder de gans van de Zeilgenieters. Een stoere, niet-lullen-maar-poetsen, no-nonsense vrouw. Een moeder die er op toe zag dat iedereen het naar zijn of haar zin had. Iemand die hield van de goede dingen des levens en die bij zeiltochten uit te tekenen was met een schort voor terwijl ze vrolijk in haar pannen aan het roeren was. Intelligent, gevat, goedlachs en een stem die inmiddels doorrookt klonk van met name de sigaretten. Anderhalf jaar geleden was dat opeens afgelopen. Marja kreeg een herseninfarct, die dusdanig zwaar was dat ze bijna volledig gevloerd was. Vandaag was ik, samen met een zeilvriendin, bij haar. Ondanks alle herstel is mondelinge communicatie erg moeizaam en is ze bijna volledig rolstoelafhankelijk. Om in de zeil-sfeer te blijven lijkt ze enigzins op de reflectie van een schip. Het enige woord dat eruit kwam was "Ja", maar dit kwam er in dusdanig veel verschillende varianten uit, dat hier al flink wat uit op te maken was. Ook andere non-verbale reacties waren gelukkig erg duidelijk. Ik had op de laptop foto's meegenomen van de paas-zeiltocht; bij haar zoon en zijn nieuwe vriendin gingen de duimen dubbel de lucht in, bij anderen die ze niet mocht (maar wel herkende) gingen ze overduidelijk naar beneden. Gelukkig is ook de mimiek in haar gezicht dusdanig hersteld dat ook hier flink wat uit op te maken was. Maar toch... het was toch een vreemd gevoel, het leek wel alsof ze opgesloten zat in haar lichaam. Het was duidelijk dat ze alles begreep wat gezegd werd, en ze probeerde ook op alle haar nog beschikbaar zijnde manieren te communiceren, maar dat lukte niet altijd. Een weerspiegeling uit de oude tijd, waarbij de diepte en het geluid verdwenen zijn.

Twilight

2009-06-03T22:56:00.003+02:00

Afgelopen weekend was de museumnacht in Utrecht, alhoewel museumNACHT een groot woord is voor een avond die om 1 uur 's nachts al ophoudt. Ik deed zelf mee aan deze nacht bij "Toen is hier" door Merlijn Twaalfhoven, volgens het programma een "orgie van intimiteit, zang en muziek". Jawel, op mijn 40ste heb ik meegedaan aan een orgie...
Het was, samengevat, ...anders; met 8 blazers (5 saxen, 1 trombone, 1 dwarsfluit en 1 hoorn) moesten we een tweetal muziekstukken spelen met behulp van een stopwatch. Geen dirigent, geen aanwijzingen anders dan gegeven tijdens de repetite, gewoon spelen op de stopwatch. De muziek was neergeschreven in tijdsintervallen, waarbij per tijdsinterval de accoorden en de duur van de noten was aangegeven. Even ter voorbeeld; in tijdsinterval 3'00 tot 3'25 moesten noten van 4 seconden gespeeld worden uit een voorgeschreven accoord van 7 noten. Wanneer en welke van deze noten je speelde in het tijdsinterval, danwel hoe vaak je dat deed, stond niet op papier. Op deze manier werd geprobeerd "een landschap van klanken" te maken, waarbij het volgens Merlijn de bedoeling was dat hedendaagse stemmen het verleden ontmoetten. Het verleden heb ik niet ontmoet; wel heb ik commentaar gehoord van mensen die er niets van begrepen, danwel een mager applaus gehoord.

Rugby-automatisering

2009-05-29T00:13:00.002+02:00

Soms word ik gek van alle engelse termen die ik voorbij hoor komen, en vraag me meer dan eens af of daar geen goed nederlands alternatief voor is. Duitsers en Belgen proberen automatiserings-termen zoveel mogelijk te vertalen, waar Nederlanders steevast de engelse term gebruiken. Zo is printen in goed nederlands gewoon afdrukken, saven gewoon bewaren, en zo kan ik nog wel even doorgaan. De terminologie wordt nog erger als je in de automatisering werkzaam bent. Zo ben ik dan ook "Business Intelligence"-specialist, ofwel ik weet toevallig een beetje hoe gebruikers (of op goed engels: users) rapporten willen maken. Vandaag had ik een gesprek over een vervolg voor Scrum-master; we moeten namelijk "agile" gaan werken... Agile betekent, letterlijk vertaald, alert. Maar ja, dat "bekt" natuurlijk niet zo lekker. Als je maar niet precies weet wat er bedoeld wordt, en net kan doen als of je het wel snapt, schijn je opeens minimaal 1 salarisschaal over te kunnen slaan.
Voor die salarisschaal ga ik in ieder geval verder met het traject voor Scrum-master. Even de bedoeling vertaald naar het nederlands: met een scrum wordt gewoon een iteratie bedoeld, en een scrum-master is niets anders dan een iteratie-beheerder. Meer dan 20 jaar terug werd er al gesproken over "iteratief ontwikkelen", ofwel je bouwde een klein, behapbaar deel in twee weken en ging met de eindgebruiker testen of, wat je gebouwd had, ook voor hem of haar werkbaar was. Wat mij betreft is het dus allemaal oude wijn in nieuwe zakken, alleen overgoten met een engelse saus zodat je niet meer weet wat er bedoeld wordt, want de oude nederlandse termen klinken weer oubollig. Vroeger waren eindgebruikers te overbluffen met nederlandse termen die ze niet kenden, tegenwoordig moeten we wel de engelse versie gebruiken. Letterlijk vertaald wordt het allemaal best gek. Master vertalen naar leraar gaat nog wel goed, maar een scrum is volgens mij nog steeds een rugby-term waarbij twee teams tegen elkaar aan zitten te duwen om de bal, of wat daar voor door moet gaan, te pakken proberen te krijgen. Je zou zelfs kunnen denken dat een scrummaster een veredelde rugby-coach is, die gespecialiseerd is in het veroveren van de bal...

Poppen...

2009-05-18T00:04:00.004+02:00

Afgelopen vrijdag zagen Gert en ik Coraline, een poppenfilm gebaseerd op een sprookje van Neil Gaiman. We hebben genoten; niet alleen het verhaal was goed (wat overigens wel vaker voorkomt met science fiction-schrijvers die een sprookje gaan schrijven), maar de uitvoering was in meerdere opzichten geweldig. Zowel qua poppenspel, sfeer als muziek klopte de film. Of het komt door de aandacht die aan dit soort films gegeven wordt, weet ik niet, maar poppenfilms, en eigenlijk ook poppentheater, raken mij. Wellicht komt dat doordat ik al vroeg besmet geraakt ben door de Muppets (en alle verwante series en films, waaronder ook Labyrinth met David Bowie en The Dark Crystal), of het komt door mijn in aanleg al zeer aanwezig beeldend voorstellingsvermogen dat ik mij prima in poppen kan verplaatsen. Het meest heftige dat ik op dit vlak heb gezien, was een theatervoorstelling van "Stuffed Puppet Theatre". Deze voorstelling heette "Kamer 5", waarbij een patient met een meervoudig persoonlijkheidssyndroom in meerdere poppen een "vertaling" kreeg. Niet bepaald een vrolijk onderwerp, maar wel dusdanig goed neergezet dat ik volledig meegezogen werd in de voorstelling. Zo heftig is Coraline gelukkig niet, maar om nu te zeggen dat de film geschikt is voor kleine kinderen.... Nee! Daarvoor is hij toch echt een tik te eng. Mijn persoonlijke inschatting (voor zover het voor mij nog mogelijk is om terug te denken aan hoe ikzelf was als kind) zou toch echt pas vanaf 10 jaar en ouder zijn (oude klas 5, nu dus groep 7), maar volgens de filmkeuring is hij geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar. Gezien de, toch wel sinistere, sfeer die neergezet wordt, en een "moeder" die praktisch in een skelet verandert, lijkt mij dit veruit te optimitisch. Kijk anders op de site en oordeel zelf. Of beter nog, ga hem zien in de bioscoop.

Fit met muziek?

2009-05-08T22:50:00.005+02:00

Sinds ik getrouwd ben, dij ik schijnbaar steeds verder uit. Of er echt een verband tussen zit, betwijfel ik. Mijn vermoeden is dat de afgelopen periode van stress er toch wat meer mee te maken heeft. Ook het feit dat ik niet meer dagelijks op de fiets naar het werk ga, zal er aan bijdragen. Voor de toename in omvang maakt dat beide echter geen verschil. Alle reden dus om wat meer op eten, drinken, en vooral beweging te letten. De Wii-fit werkt bij mij niet zo. Vooral het zeurende stemmetje staat me tegen; als je ook maar een dag te laat op dat ding stapt, krijg je al weer commentaar.
Wat wel werkte in het verleden was, behalve een dagelijks fietsritje, groepstraining, en dan vooral spinning. Degene die dat niet kennen: een soort van wielrentraining op muziek, waarbij je jezelf volledig af zit te beuken in 45 minuten, zodanig dat zich na de training een complete vijver aan transpiratievocht onder je "fiets" gevormd heeft en je minstens 2 uur rondloopt met een gezicht in de kleur van een tomaat. Nu heeft mijn nieuwe werkgever bedrijfsfitness, waarbij ook gespind kan worden. Voorwaarde om deel te mogen nemen was wel dat ik eerst een aantal tests moest doen. Behalve mij eerst de stuipen op het lijf te jagen met een wel erg hoge bloeddrukmeting (die ik vervolgens bij de huisarts met goede apparatuur gelukkig niet meer gezien heb!) en een niet al te positieve gewichtsmeting (oeps!) moest ik ook nog een test doen om te kijken hoe het met mijn conditie gesteld is.
Na 20 minuten fietsen en een poging tot cooling down van 5 minuten mocht ik stoppen. De trainster zou de resultaten wel aflezen, waarna ik een bewegingsadvies zou krijgen. Tot haar verrassing bleek ik al behoorlijk getraind te zijn! Daar waar de reguliere IT'er een score van 2, misschien 3 haalde, scoorde ik op een schaal van 0 (ongetraind) tot 7 (topsporter) een 4. Redelijk getraind dus, en, ondanks het feit dat ik inmiddels 5 jaar rookvrij ben, kan ik er eigenlijk maar 1 echte verklaring voor vinden... ik toeter. Iedere week een repetitie-avond saxofoon spelen scheelt me weer een avond fitnesstraing, zodat ik dan nog maar 1 keer extra hoef te trainen om helemaal in vorm te komen. Misschien leuk als reclameslogan: Blaasmuziek maakt fit!
Overigens is dat nog weer een reden om muziek te gaan spelen, want muziek maakt ook creatiever en slimmer. Door muziek te spelen moeten je linker- (handcoördinatie) en rechterhersenhelft (muzieknoten lezen) beter met elkaar gaan "samenwerken", waardoor mensen die muziek spelen gemiddeld gezien slimmer en creatiever worden.
Soms snap ik niet dat mensen de meest vreselijke en blessuregevoelige sporten uitoefenen onder het mom van gezondheid, terwijl ze ook muziek kunnen maken. Zelden hoor ik over blessures die veroorzaakt worden door het maken van muziek, of het moeten rug-, nek en schouderklachten zijn door een verkeerde of te belastende speelhouding. Daar waar tennisellebogen en voetbalknieën wel bestaan, en er speciale gipsvluchten georganiseerd worden voor de wintersport, ken ik geen muziek-gerelateerde benamingen voor blessures. Wel ken ik inmiddels steeds meer mensen die behalve dat ze slim en creatief zijn, ook heel veel plezier beleven aan muziek maken. Muziek maakt dus ook nog gelukkiger! Misschien moet dat maar eens als een soort van "waarschuwing" op de websites van muziekverenigingen komen te staan, zodat er weer nieuwe leden komen.

Richard Avedon

2009-04-25T00:33:00.006+02:00

Vandaag ben ik met Gert naar Amsterdam geweest. Ons grote doel was om FOAM, met foto's van Richard Avedon, te gaan bekijken. We waren al eerder langs geweest, maar toen stond er zo'n rij buiten, dat wij maar besloten hadden om op een wat rustiger tijdstip te gaan. Vandaag stond er geen rij...
De foto's op de posters doen de tentoonstelling naar mijn mening geen recht. De afbeeldingen die daarop staan zijn uit zijn beginperiode, terwijl ik zijn laatste periode beter vind. Twee boeken heb ik dan ook meegenomen, een van zijn gehele oeuvre, en een van zijn serie "In the American West". Vooral de laatste is erg sterk qua portretfotografie. In een reis door 124 portretten heeft hij een beeld van Amerika (of beter de USA) geschetst wat je als toerist niet snel zal zien. Zwervers, mijnwerkers, dagloners, maar ook een bijenhouder, een jongen met een geweer, en een slangenviller zijn geportretteerd. Met een klein team heeft hij een rondreis door Amerika gemaakt, om voor een geimproviseerde "studio", ofwel een groot wit papier tegen een muur of iets anders bevestigd, portretten te maken. Geweldig, en een aantal originelen zijn in het FOAM te zien. Ik kon het boek dan ook niet laten liggen, al was het maar om de overige 114 te kunnen bekijken...

Eieren zeilen

2009-04-10T16:03:00.002+02:00

...ofwel Sailing the Eggs, de eerste zeiltocht van het seizoen van de Zeilgenieters. Vertaald lijkt het toch een stuk minder aantrekkelijk. Maar het is zo lekker, een lang weekend helemaal uitwaaien op de Waddenzee. Ooit ben ik begonnen met zeilen in een Optimist, die door mijn vader in elkaar was gezet. De boot heette Pinokkio, en deed tijdens vakanties ook dienst als bagagewagen. Tijdens een vakantie bij het Gardameer, toen mijn vader zelf eens ging zeilen, werd hij dan ook volkomen terecht door een italiaan aangesproken met "Gepetto". Sindsdien heb ik de nodige kilometers gezeild, waarvan de laatste jaren veelal aan boord van de Spes Mea. Ik ben benieuwd of er nog witte chocolade-eieren bij de zwaardlieren zijn, om het omhoog draaien van de zwaarden wat gemakkelijker te maken...

Verzekerde toekomst?

2009-04-01T00:27:00.004+02:00

Jawel, de beslissing is gevallen, het wordt toch de verzekeraar. Niet vanwege het salaris, maar wel vanwege de reisafstand, het werk en de mensen. En oh ja, ze gaan ook nog mijn studie financieren... Bedrijfskundige informatica, de enige studie waarbij ik wellicht nog wat vrijstellingen kan krijgen. Na de schoolvakantie ga ik, zoals het er nu uitziet, weer de schoolbanken in. Weliswaar in deeltijd, maar toch... Eindelijk kom ik weer in aanmerking voor leuke kortingsregelingen. Ik dacht eerst dat ik tot mijn 50ste moest wachten, maar door te gaan studeren kom ik daar veel eerder voor in aanmerking. Surfnet, here I come!

Uitwaai-weekeinde

2009-03-29T23:57:00.005+02:00

Soms komen stedentrips erg goed uit. Ter ere van ons nieuwe huis en mijn 40ste verjaardag hadden we nog een tripje Gent te goed van Tonnie en Martine. Aangezien ik voor 1 april moet beslissen of ik wel of niet overga naar de verzekeraar was het weekeinde dan ook meer dan welkom. Bijna het gehele weekend heb ik niet nagedacht over wat ik ga doen, maar heb ik mij ondergedompeld in Gent. Het grootste deel van het stadscentrum hebben we gezien, waaronder het S.M.A.K., Gravensteen, de Dulle Griet (zowel het kanon als de kroeg) en de verschillende leien. Ook ben ik weer tot de conclusie gekomen dat sommige mensen, als ze al wat gedronken hebben, wel erg snel erg persoonlijke zaken vertellen. Zo waren Gert en ik, nadat Tonnie en Martine terug waren naar het hotel, in een jenever-kroeg terecht gekomen. In de korte tijd dat Gert voor ons wat te drinken ging halen, had een bekende (maar mij onbekende) vlaamse schrijver mij al verteld dat hij ALS had, zijn broer op 52-jarige leeftijd daaraan was overleden, dat hij al 58 was en dat hij daardoor het gevoel had dat hij in reservetijd leefde. Ik vind het soms best gek dat er toch veel mensen zijn die behoorlijk persoonlijke zaken vertellen aan relatief onbekende mensen, alhoewel ik mij er soms best ook wel wat bij kan voorstellen. Het meest persoonlijke wat ik ooit van een vreemde gehoord heb, was van een Schot die vertelde dat hij tijdens de tweede wereldoorlog iemand gedood had, en daar nog steeds gewetenswroeging van had. Hij durfde aan zijn familie het verhaal niet te vertellen, maar wel aan een volledig onbekende uit Nederland. Ik denk dat ik op dat moment net de broodnodige uitlaatklep was, met wie hij verder geen enkele binding had, waardoor hij door kon. Het verhaal raakte mij persoonlijk niet, maar is mij altijd wel bijgebleven. Vreemder vond ik de bekentenis van een collega dat hij de borsten van zijn vriendin (met wie hij inmiddels getrouwd is) wel erg klein vond. Sommige verhalen wil je gewoon niet horen, en deze laatste was er daar absoluut een van! Ik vind het prima om soms als uitlaatklep gebruikt te worden, maar iets, in mijn ogen onzinnigs, als de grootte van borsten van een vriendin, maar overigens ook de kleur sokken of type ondergoed van een partner (en zo kan ik nog wel een heel rijtje in mijn ogen niet belangrijke partner-eisen opnoemen) kan mij niet echt boeien... Buitenkant is in mijn ogen vele malen oninteressanter dan binnenkant, maar dat zal wel een persoonlijke afwijking zijn.

Onordelijk gedrag

2009-03-17T22:37:00.005+01:00

Als je ziek bent, heb je weer eens tijd om wat bij te lezen. Een boek is vaak net te veel gevraagd om je gedachten bij te houden, maar een tijdschriftartikel of een redelijk recent uitgereikt huishoudelijk reglement voldoet wel aan de eisen (alles beter dan soap op TV!). Een huishoudelijk reglement kan erg informatief zijn; behalve informatie over datgene wat voor een vereniging of stichting van belang is, geeft het vaak ook aan in welke tijd het is opgesteld. Dit is, behalve uit het taalgebruik, ook af te leiden uit de artikelen die erin vermeld staan. In dit geval is het het huishoudelijk reglement van het harmonie-orkest waar ik bij speel. De meeste artikelen zijn (noodgedwongen) aangepast, maar er zijn er ook die al enige tijd ongewijzigd gehandhaafd zijn. Ik citeer:
Artikel 24
De leden zijn gehouden de repetities stipt bij te wonen. Wanneer men verhinderd is geeft men hiervan kennis aan een van de bestuursleden of aan een van de leden, die dit meldt aan degene die de presentielijst bijhoudt.
De opvallendste, en ook enigzins verontrustende, vind ik echter artikel 20;
De dirigent heeft de bevoegdheid om een lid verder deelnemen aan de les, of repetitie te ontzeggen wanneer:
- een lid onvoldoende studeert of geen aanleg blijkt te hebben
- een lid zich onordelijk gedraagt
Het eerste maak ik me helemaal niet druk om; ik ben allang blij dat ik inmiddels in een huis woon waar ik tenminste zonder overlast voor de buren relatief ongestoord kan oefenen. Genetisch gezien zal het met een voorouder als dirigent/saxofonist bij de Holland Amerika Lijn qua aanleg ook wel goed zitten. Meer zorgen maak ik mij om het "onordelijk gedrag". Mijn sectie-genoot en ik zijn soms ware kunstenaars in Waldorf en Statler-gedrag (jawel, de twee oude mannetjes van de Muppets). Te pas, maar eigenlijk bij voorkeur te onpas komt er uit onze sectie-hoek commentaar, geproest en allerlei opmerkingen die in ieder geval niet als "ordelijk" beticht kunnen worden. Nu rept het artikel gelukkig nog over het feit dat de dirigent vervolgens moet gaan overleggen met het bestuur over het desbetreffende lid, en aangezien ik daar net onderdeel van uit ben gaan maken...

Ziek...

2009-03-12T15:08:00.004+01:00

Jawel, de griep, of in ieder geval een variant daarvan, heeft me toch te pakken gekregen. Een zwaar hoofd, een pijnlijke keel, en een beperkte denksnelheid. Vorige keer dat ik dat gevoel had, was na een avondje bluescruise, maar toen kon ik mezelf absoluut de schuld geven. Nu helaas niet... stomen, teatree-druppels in bad, neusspray en andere huis-, balkon- en keukenmiddeltjes hebben toch niet helemaal geholpen. Daarnaast heb ik er ook een zwaar hoofd in of mijn transfer naar de verzekeraar wel helemaal goed gaat uitpakken. Onderhandelingen zijn niet mogelijk, en als we er contractueel niet uit gaan komen, wordt er al gedreigd met boventalligheid bij de bank. "Onderhandelen" met het mes op de keel dus! Persoonlijk overweeg ik om het dan maar op de boventalligheid aan te laten komen, en te zien of de soep echt zo heet gegeten wordt. Ik voel er namelijk niet zo veel voor om voor een bedrijf te werken wat zijn toekomstige personeel zo onder druk zet. Werkeloos worden en een gesponsorde carrièreswitch maken is misschien ook nog niet zo'n slechte optie, en aangezien dat het worst-case scenario gaat worden... Wordt dus nog vervolgd!

Bubbelen

2009-02-28T13:09:00.006+01:00

In ons nieuwe huis beschikken Gert en ik over een heus bad. Extra diep (nee, we zijn geen van beiden slank te noemen), en dankzij de bubbelbadmat is het relaxt bubbelen. Muziekje erbij, achterover liggen en zoals de tukkers zo mooi zeggen: Hènig an. Op de een of andere manier werkt dat bij mijn geest iets anders, die holt alleen maar van hot naar her, al was het maar om de afgelopen periode nog een beetje op de rij te krijgen. Inmiddels zit ik al meer dan 3 maanden bij de verzekeraar, nu dan ook ASR Nederland genoemd. Het beviel me niet, en dat had alles te maken met de manier waarop de afdeling in elkaar stak, en deels nog steekt. Minste last had ik van mijn leidinggevende, die na zijn cursus onzichtbaar leiderschap nog onzichtbaarder geworden is, dus dat is in ieder geval duidelijk wat ik daaraan heb. Het meeste last had ik echter van de releasemanager (m/v), die zo onduidelijk communiceerde dat ik mij daar alleen maar meer en meer aan ergerde. Op één vraag van mij kwam een antwoord van 10 minuten terug met 3 wedervragen en een ongevraagd antwoord. Nu gold dit ongeveer voor de meeste met wie ik het daarover had, maar inmiddels was bij mij de ergernis zo toegenomen, dat ik op het zeldzame moment dat mijn leidinggevende aanwezig was op maandagochtend maar gezegd heb dat ik het wel wou overnemen. 's Middags was ik dan ook de nieuwe releasemanager...
De "salaris-onderhandelingen" zijn ook begonnen bij ASR, want het is de bedoeling dat mijn contract overgaat van de bank naar de verzekeraar. Toch blijft het voor mijn gevoel nog steeds gek dat ik straks, gedwongen door de omstandigheden, van meer dan de helft van mijn nu nog juridisch gezien collega's, afscheid moet nemen.
En dan zijn er nog de gedachten die uit de vrije tijd voortkomen. Op dit moment heb ik nog eens in de 2 weken saxofoonles, maar ik speel toch echt liever in een groep, en heb ook het idee dat ik daar meer van kan leren. KUDO (www.kudo.nl, of kijk eens op YouTube) bevalt mij meer dan prima, dus daar ga ik niets aan veranderen, maar er is muzikaal meer in het leven. Afgelopen week heb ik dan ook meegespeeld met Cabrales, een orkest bestaande uit 14 saxofoons (sopraan 1x, alt 6x, tenor 5x en bariton 2x). Leuke muziek, maar ik kreeg wel direct de partijen voor 1e altsax voor mijn neus geschoven, en aangezien het wel ontspanning moet blijven... Nog maar een paar keer meespelen dus voordat ik mij ergens op ga vastleggen. Eerst gaan we aankomende week een 3-tal restaurants uitproberen in het kader van de restaurantweek... Gert en ik "offeren" ons wel op om ervoor te zorgen dat er geld in de economie gepompt wordt.

62 saxophones

2009-02-01T12:59:00.003+01:00

Het had de titel van een nummer kunnen zijn, maar het was het aantal saxen op een podium in het conservatorium van Arnhem. Daar werd de "1st International Saxophone Day" gehouden. 62 enthousiaste (amateur)saxofonisten waren hier aanwezig om met z'n allen het Groot Saxofoonorkest te vormen. Het was een groot feest! 4 enthousiaste hoofdvakdocenten probeerden ons wat wijzer te maken op het vlak van uitvoering, klankvorming en improvisatie, en we kregen nog een extra concert van deze heren. Ik vond het een geweldige dag, heb lekker geblazen en veel bijgeleerd, en kan nu tenminste zeggen dat ik op het conservatorium les heb gehad...

Twijfel en chipolata

2008-12-24T11:37:00.003+01:00

Afgelopen jaar was voor iedereen die bij Fortis werkte (jawel, ook ik...) behoorlijk hectisch. Zo hectisch zelfs, dat ik medio juli maar besloten heb om van de bank naar de verzekeraar te switchen. Omdat ik blijkbaar toch enigzins gemist zou worden, kon ik pas per 1 november overstappen. Waarom ik dat niet eerder vermeld heb? Simpel, ik twijfel en ben niet zo blij met de overstap. Inmiddels ben ik ruim 1,5 maand aan het werk, en heb een redelijke indruk van mijn "nieuwe" afdeling gekregen. Leuke collega's, mensen met inzet en betrokkenheid, maar oh wat is het daar een chaos. Ik kan nu al minstens 10 punten opnoemen waarvan ik denk dat het beter kan dan dat nu het geval is, maar ik verschil "enigzins" van mening met mijn nieuwe leidinggevende. Twee punten heb ik al aangegeven, en de manier waarop daar mee omgegaan wordt, is niet echt hoopvol te noemen. In de vakantie ga ik nadenken; blijf ik bij de verzekeraar, en probeer ik straks op een andere afdeling terecht te komen, of ga (en kan!) ik nog terug naar de bank. Dat laatste is qua werk en afdeling wel, maar qua stabiliteit (2 jaar ontvlechting, 2 jaar integratie, ofwel 4 jaar onzekerheid) niet aanlokkelijk. Eerst dus maar kerst en oud en nieuw vieren. Kerst gaat wel lukken, want ik heb net chipolata-pudding in elkaar gedraaid voor vanavond bij mijn familie en morgen bij Gert's familie. Het wordt dus in ieder geval een lekkere kerst. Daarna uitwaaien op Terschelling, en wie weet komt het antwoord vanzelf wel aanwaaien.

New Big Bos!?!

2008-10-04T23:40:00.005+02:00

En ja, dan ben je opeens werkzaam voor de overheid. Voor degenen die nu verbaasd staan.... ik werk bij Fortis. En ik ben nog geen eens semi-, zoals mijn ouders altijd al waren, geen volledig ambtenaar, maar gewoon een werknemer van een bedrijf wat nu toevallig voor 100% eigendom is van de overheid, maar over 1 of 2 jaar weer verkocht gaat worden...... Gelukkig val ik onder een minister, tevens vice-premier, en Gert onder een staats-secretaris, maar dat maakt het er niet leuker op. Liever was ik gewoon aan het werk geweest, zonder al dit soort toestanden. Wel ben ik blij dat we nu van de Belgen af zijn, maar of degenen die bij ABN AMRO werken nu echt zoveel beter zijn... ik weet het niet meer. Wel weet ik dat in twee weken veel kan gebeuren. Zo werk je voor een zelfstandige bank, die net als Klein Duimpje de GR (tja, vriendelijk vind ik de ABN'rs niet meer na hun verhalen in de Volkskrant) verslaat, zo ben je een bank die via 49,9 nu toch 100% onder de overheid valt. Raar maar waar, en ik kan er eigenlijk nog steeds niet met mijn pet bij dat dit heeft kunnen gebeuren. Dan toch maar misschien eens hoofddoekjes gaan dragen?

Geen weg terug...

2008-05-30T11:48:00.003+02:00

Jawel, we zijn helemaal verhuisd, en ook het geld van het oude huis is binnen. Ik voel me (even) heel rijk met zo'n som geld op mijn rekening! Inmiddels is er al e.e.a. doorgesluisd naar een spaarrekening, zodat op 19 juni het geld gebruikt kan worden om een deel van de hypotheek van de Adikade af te lossen. Wat rest in het nieuwe huis zijn nog wat (verdwaalde) dozen, en nog heel veel schilderijen om op te hangen..... 6 dozen zijn al weer afgevoerd naar Emmaus. Weggooien blijf ik lastig vinden, dus nu hoop ik maar dat een ander er nog wat aan heeft. Mocht er nog iemand belangstelling hebben voor een grote collectie bierglazen.......
Natuurlijk heb ik mezelf wel even getrakteerd op een nieuwe iPod, mijn oude van 20Gb stond namelijk vol.

Alsof je een broodje verkoopt

2008-03-16T21:39:00.005+01:00

... in ieder geval leek de verkoop van mijn huis aan de Celebesstraat 36 bis daar wel op. Binnen 10 dagen verkocht, en wel 2.500 Euro boven de vraagprijs!
Woensdag 27 februari kwam de makelaar langs voor foto's, en zoals je op de foto kan zien, poseerde Sam geweldig als voorbeeldige huiskat (overigens niet bij het huis inbegrepen, ze gaat mee naar de Adikade). De maandag erop heb ik de teksten her en der aangepast en verder goedgekeurd. Woensdag 5 maart ging de woning officieel in de verkoop, via internet en met een bord "Te Koop" op het raam. Vrijdag 7 maart werd ik gebeld dat er 14 bezichtigingen gepland waren. Na zowel op maandag, als op dinsdag, als op woensdag een serieus bod gekregen te hebben, heeft de makelaar in overleg met mij de wijze van bieden veranderd naar een inschrijving. De inschrijvingstermijn sloot vrijdag 14 maart om 12 uur, en om 5 minuten na 12 hoorde ik dat er uiteindelijk 161.500 euro geboden was!
De Adikade vordert inmiddels gestaag. Het schilderen van het trappenhuis hebben we inmiddels maar uitbesteed aan Nico. Twee dagen hebben Gert en ik naar de hoogte (5 meter) in ons trappenhuis gekeken, en ons af zitten vragen of we het aandurfden. Nee dus.... 1280 Euro hebben we er wel voor over om niet tussendoor afgevoerd te worden naar een ziekenhuis. Het behangen durven we nog wel aan met z'n tweeen; iets minder hoog, en naar verluidt een goede relatietest. De 1e kamer is bijna af, en onze relatie nog springlevend, dus ik heb alle vertrouwen in een goede afloop!

It giet oan

2008-01-27T21:47:00.000+01:00

Ofwel... voor degenen die deze beroemde zin van Henk Kroes niet meer kennen.... het gaat beginnen! 20 februari wordt ons huis opgeleverd, en zullen onze weekenden met name gevuld zijn met schuren, schilderen, behangen, vloer neerleggen en al het andere wat nodig is om ervoor te zorgen dat we voor onze 1e trouwdag in het nieuwe huis zitten. Dat betekent dus helaas geen eitjes zeilen, geen Zythos-bierfestival, geen uitgebreide Koninginnedag en geen spaargeld meer aan het einde van de rit. Gelukkig hebben we zelf wat champagne geïmporteerd vorig jaar, dus dat hebben we nog wel in huis om een feestje mee te bouwen. De planning zit al redelijk in ons hoofd, en om de kosten in de gaten te houden, proberen we zoveel mogelijk zelf te doen. Hulp is dus welkom, met name in de weekenden na 20 februari. Voor degenen die naast de artistic impression zelf een idee willen krijgen is rechtsboven de link "Foto's Zuidpunt" opgenomen om een blik op het huis te kunnen werpen.

Dure hobby

2008-01-17T23:16:00.000+01:00

Jawel, ook ik heb gemeend mij een dure hobby aan te moeten meten, namelijk: fotograferen. Dacht ik eerst nog voldoende uit de voeten te kunnen met een 4,8 megapixel mini-SLR (jawel, leuk om te googgelen), inmiddels beschik ik over een instap-spiegelreflex camera, te weten een Sony alpha-100 met een CCD van 10,2 megapixel en een (zoom)lens van 18 tot 200 mm. Je moet toch wat als je best aardig verdient en nog een 13e maand erbij krijgt. Om in ieder geval een geldig excuus te hebben voor deze flagrante uitgave heb ik de cursus Digitale Start gevolgd bij Kade-ateliers hier in Utrecht. Niet dat er erg veel gepraat werd over digitale fotobewerking, toch heb ik er iets van opgestoken. In afwachting van een nieuwe 6.0-versie, heb ik in Photoshop Elements 4.0 voor de Mac maar een poging gedaan om een op Corbijn geïnspireerde foto te maken.....

Culturele zondag

2008-01-07T00:15:00.000+01:00

Eens in de zoveel tijd wordt er voor de burgers van Utrecht een Culturele Zondag georganiseerd, en deze had vandaag de bijzondere titel Nieuwjaarsduik. Vol overgave hebben Gert en ik ons ondergedompeld in het warme bad van deze culturele duik. Vol goede moed plonsden wij in de voorstelling Eddie Danst van de Ponies in theater Kikker. Deze voorstelling had voor ons 2 voordelen, hij was relatief kort en hij was gratis. Ik kan nu grote woorden ophangen dat deze voorstelling ging over een vijftal jongeren die zichzelf op allerlei verschillende manieren probeerden te vinden, maar eerlijk gezegd waren OF Gert en ik te dom om alles te begrijpen OF de voorstelling verzandde in de goede bedoelingen van de regisseur waardoor alles onbegrijpelijk bleef. Ponies in een kikkervijver had ons al bij voorbaat moeten waarschuwen.....
Voor zover dus ons voornemen voor dit jaar om meer aan Cultuur te doen. Echt slecht (maar niet echt goed) waren overigens de andere bezochte dingen ook niet, maar overgesubsidieerde kunst is niet helemaal ons ding. Gelukkig hadden we al wel het plan opgevat om eindelijk naar Control te gaan, een film van Anton Corbijn over Ian Curtis, de voormalig voorman van Joy Division. Nu is Joy Division eigenlijk van voor "mijn tijd", voor wat dat ook mag betekenen..... Ik had een tijd tegen de depri-muziek aan zitten hikken, maar zelfs al vind je de muziek niet goed, is dit zeker toch een film om naar te kijken. Geen happy end, wat dat betreft houdt de film zich keurig aan het verhaal, maar oh, wat mooi in beeld gebracht! Smullen dus, zeker voor liefhebbers van de fotograaf/regisseur Anton Corbijn!

Goede voornemens

2008-01-02T23:54:00.000+01:00

Eigenlijk heb ik een hekel aan goede voornemens, maar bij deze is het om jullie beter op de hoogte te houden. Want er zit nogal wat aan te komen komend jaar... het nieuwe huis! Alle reden dus om jullie goed, beter, best te informeren, al was het alleen maar omdat alle hulp van harte welkom is, maar ook een beetje ingepland moet worden.
Genoeg over de toekomst, Gert en ik hebben Oud en Nieuw op Schiermonnikoog doorgebracht. Geweldig weer! Binnen 10 minuten stond het eiland vol van alle kruitdampen, met een half uur konden we ons appartement amper meer vinden, en met drie kwartier stond Gert met een piep in zijn oor naast het Oud-Hollands karbied-schieten. Na de familie een gelukkig nieuwjaar gewenst te hebben, zijn we uiteraard nog even doorgezakt in de Graaf en de Tox-bar... kortom, het was voor ons "oudjes" best laat, maar wel erg gezellig. Overigens blijft Schiermonnikoog een geweldig mooi eiland, en zat het licht ontzettend mee. Bij deze dus een foto van wat we gezien hebben, en als de foto naar meer smaakt.... de rest kan via de link: http://picasaweb.google.com/Henriette.Spaink/OudEnNieuw20072008 gevonden worden.

Liefs en een gelukkig nieuwjaar!
Jet

Welkom

2007-08-27T00:35:00.000+02:00

Welkom op mijn (b)Log. Een plek waar ik wetenswaardigheden over mijzelf op wil zetten. Dat kunnen simpele dingen zijn zoals een geweldige whisky die ik net geproefd heb, de voortgang van de bouw van ons huis, of zaken waar ik me druk over maak. Kortom, van alles wat.
Veel leesplezier in de toekomst, en laat eens weten wat je er van vindt.