Zoals de meesten weten heb ik afgelopen jaar meegedaan aan een projectorkest. Gisterenavond (29 mei) was het afsluitende concert in het Midi-theater in Tilburg; een goed moment om even terug te blikken.
In het begin was ik zeer enthousiast over het project; de muziekkeuze, de grootte van het orkest, de moeilijkheidsgraad van de stukken, alles bij elkaar beloofde een ware smulpartij te worden. Vooral de mogelijkheid om weer op niveau muziek te spelen, en hopelijk ook in de vaart van het orkest een extra boost naar boven te krijgen was voor mij de hoofdreden om mij op te geven.
In de loop van het traject werd mij toch duidelijk dat een aantal mensen blijkbaar toch dachten op een leuk muziekkampje te gaan zonder hier noemenswaardige inspanning voor te hoeven doen. Om samenspel in een orkest te bevorderen is het toch erg handig als mensen in ieder geval thuis ook de stukken minimaal bekijken en doorspelen, en idealiter ook al wat lastige loopjes proberen te oefenen. Mocht je niveau hoger zijn dan de rest van de sectie, dan kun je er naar mijn mening eer mee inleggen dat je de sectie in grotere vaart vooruit helpt. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik tijdens de groepsrepetitie de allereerste altsaxofoniste hoorde beweren dat ze de stukken nog geen eens bekeken had. Let wel, we hadden toen al een flink aantal repetities gehad. Dat dezelfde saxofoniste op de een-na-laatste volle dag van de concertreis in Berlijn nog tussen neus en lippen door meldde dat ze misschien nu toch maar dat loopje moest gaan oefenen, zodat ze het met de uitvoering in Tilburg wel kon spelen, stemde me ook niet echt blij.
Ook het gesprek wat ik in de bus had met iemand uit de euphonium-sectie vond ik opmerkelijk. Vooral het commentaar op de dirigent dat hij strenger had moeten zijn triggerde mij. Nu weet ik wel dat de dirigent het volgens de grote hoofdmoot in het orkest nooit goed doet, maar een stuk zelfreflectie zou een aantal muzikanten niet misstaan. Van volwassenen (of in ieder geval meerderjarigen) onder elkaar die met een bepaalde instelling deel nemen aan een project-orkest, mag je toch een stuk eigen verantwoordelijkheid verwachtten ten aanzien van zelfwerkzaamheid in de vrije tijd? En in hoeverre is werken voor een hobby echt “werken” en niet eigenlijk gewoon weer ontspanning?
Was alles kommer en kwel? Nee, absoluut niet! Tegenover iedere mindere ervaring stonden minsten tien positieve ervaringen. De organisatie was top, het productieteam had zich volledig uit de naad gewerkt om er voor de muzikanten zo’n goed mogelijke reis van te maken. De sfeer in Berlijn onderling was geweldig en we hebben ontzettend veel gezien, gedaan, gelachen en gefeest. Optreden in een dierentuin en een Konzertsaal, eten in het Sony-center en een heuse city-tour onder leiding van een richtige reisfuhrer waren slechts enkele highlights van de reis. Vooral de dag in Rüdersdorff zal mij bijblijven. De ontvangst door de directeur van het openluchtmuseum waar wij gingen optreden en de koffie met de “küchen” was al goed. De aankondiging door de burgemeester was nog beter, maar vooral de leden van de Bergverein die met aanstekelijk enthousiasme hun verhaal vertelden en het buffet dat voor ons aangericht was in het voormalige kanaal was geweldig. Met zo’n organisatie wil ik graag nog een keer op (project)reis!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten