Vive la France

Je zal maar een hobby hebben.... inmiddels lijkt het bijna meer op een uit de hand gelopen tweede carriere, maar vereist is dan dat je daarvoor, of op zijn minst in ieder geval gelijktijdig, al een carriere hebt.
Gisteren was het dan zover, ons "eigen" concert. Het was, waarschijnlijk ook door de druk van "bekend" publiek, minder goed dan anders. Aan de andere kant... hebben we gisteren de eerste staande ovatie gehad, en al met al was het gewoon erg gezellig.
Ondanks de nodige mailtjes in mijn eigen vriendenkring, is er alleen familie komen kijken. Daarnaast was de response van vrienden in zijn totaliteit erg laag. Een enkeling (die ik gelukkig wel schaar onder mijn betere, zo niet beste vrienden) had zich netjes verontschuldigd, en oprecht gemeend mij veel succes en plezier (want ja, daar gaat het bij een hobby toch wel om) toegewenst. Van het gros heb ik niets gehoord. Dat biedt an sich perspectieven voor de toekomst; ik hoef niet meer te reageren op oproepen van vrienden die toch zo graag willen dat ik langs kom bij hun (vul in: koor- orkest- of andere uitvoering danwel andere) activiteit. Ik zal me niet meer schuldig hoeven te voelen dat ik niet reageer op hun oproepen, danwel geen blijk van interesse toon danwel getoond heb. Klinkt dat hard? Misschien wel, maar lang leve de duidelijkheid. Want ook al reageer ik net zo slecht op berichten van vrienden, ik ben wel degelijk geinteresseerd, lees ook met veel plezier blogs, wie-wat-waars van Hyves en/of andere berichten waarmee ik op de hoogte blijf van het wel en wee van vrienden. Ik laat het alleen niet altijd horen.
Dus voor diegenen die, net zoals ik, niet altijd wat laten horen, maar wel graag willen weten wat er zich in mijn leven afspeelt: kijk eens op de website www.kudo.nl. En misschien is het ook wel leuk om te weten dat ik na de zomervakantie definitief de schoolbanken weer induik. De deeltijd-opleiding voor bedrijfskundige informatica is inmiddels door de leidinggevende van mijn leidinggevende goedgekeurd. Aankomende dinsdagavond heb ik een workshop over hoe zwaar de opleiding is, hoe deze het beste te combineren valt met een volledige baan en hoe andere deeltijdstudenten dit ervaren. Ik ben benieuwd!

CD-vermelding!

 Jawel, ik sta op een CD! Welliswaar op nr. 159 van de 1000, maar toch... Niet dat ik er erg veel voor gedaan heb, ik heb alleen maar bijtijds gereageerd op een oproep om mijn Motown-top-10 in te vullen, en de eerste 1000 zouden de CD met de Motown-top-20 ook daadwerkelijk toegestuurd krijgen. Gezien mijn muzieksmaak bleek dit moeilijker dan gedacht. Motown bleek namelijk 250 nummers op een lijst van beste nummers gezet te hebben, waar ik met gemak een top 20 van had kunnen maken. Ikzelf mocht er echter maar 10 kiezen, dus dat werd strepen. Mijn keuze bleek echter niet geheel de keuze van de andere 999 te zijn. Motown is voor mij soul, swing en funk, en niet de ontzettend vreselijk plakkerige, zoete, hoog overdreven kwijlmuziek zoals Ben van The Jackson Five of Hello van Lionel Richie. De laatsten komen weinig voor in mijn muziekcollectie; desondanks moet ik af en toe wel zo'n, voor mij irritant, nummer spelen. Voor KUDO heb ik twee mappen, die beiden een nummer hebben waar ik alleen al om die reden een hekel aan heb. De ene is Tomorrow uit de musical Annie (het o zo zielige, schattige, met een rode krullenbol getooide weesmeisje die bij een rijke vent gaat wonen en aan het einde zijn erfenis krijgt), de andere is Only Love, ooit vertolkt door Nana Mouskouri. Dit nummer blijkt zowaar nog een franse titel te hebben (l'Amour en Heritage), zodat het met de haren (of in dit geval beter bril?) bij het Franse project gesleept kon worden. Op een CD kan ik snel de knop forward indrukken, bij een concert of repetitie gaat dat lastiger...
Over het Franse project gesproken; naast dat ene nummer staan er nog 12 andere nummers op het programma die wel leuk zijn. Kijk dus eens op www.kudo.nl of naar de promotiefilm en kom langs op 27 juni!

Moeder der Zeilgenieters

Marja was voor mij de moeder de gans van de Zeilgenieters. Een stoere, niet-lullen-maar-poetsen, no-nonsense vrouw. Een moeder die er op toe zag dat iedereen het naar zijn of haar zin had. Iemand die hield van de goede dingen des levens en die bij zeiltochten uit te tekenen was met een schort voor terwijl ze vrolijk in haar pannen aan het roeren was. Intelligent, gevat, goedlachs en een stem die inmiddels doorrookt klonk van met name de sigaretten. Anderhalf jaar geleden was dat opeens afgelopen. Marja kreeg een herseninfarct, die dusdanig zwaar was dat ze bijna volledig gevloerd was. Vandaag was ik, samen met een zeilvriendin, bij haar. Ondanks alle herstel is mondelinge communicatie erg moeizaam en is ze bijna volledig rolstoelafhankelijk. Om in de zeil-sfeer te blijven lijkt ze enigzins op de reflectie van een schip. Het enige woord dat eruit kwam was "Ja", maar dit kwam er in dusdanig veel verschillende varianten uit, dat hier al flink wat uit op te maken was. Ook andere non-verbale reacties waren gelukkig erg duidelijk. Ik had op de laptop foto's meegenomen van de paas-zeiltocht; bij haar zoon en zijn nieuwe vriendin gingen de duimen dubbel de lucht in, bij anderen die ze niet mocht (maar wel herkende) gingen ze overduidelijk naar beneden. Gelukkig is ook de mimiek in haar gezicht dusdanig hersteld dat ook hier flink wat uit op te maken was. Maar toch... het was toch een vreemd gevoel, het leek wel alsof ze opgesloten zat in haar lichaam. Het was duidelijk dat ze alles begreep wat gezegd werd, en ze probeerde ook op alle haar nog beschikbaar zijnde manieren te communiceren, maar dat lukte niet altijd. Een weerspiegeling uit de oude tijd, waarbij de diepte en het geluid verdwenen zijn.

Twilight

Afgelopen weekend was de museumnacht in Utrecht, alhoewel museumNACHT een groot woord is voor een avond die om 1 uur 's nachts al ophoudt. Ik deed zelf mee aan deze nacht bij "Toen is hier" door Merlijn Twaalfhoven, volgens het programma een "orgie van intimiteit, zang en muziek". Jawel, op mijn 40ste heb ik meegedaan aan een orgie...
Het was, samengevat, ...anders; met 8 blazers (5 saxen, 1 trombone, 1 dwarsfluit en 1 hoorn) moesten we een tweetal muziekstukken spelen met behulp van een stopwatch. Geen dirigent, geen aanwijzingen anders dan gegeven tijdens de repetite, gewoon spelen op de stopwatch. De muziek was neergeschreven in tijdsintervallen, waarbij per tijdsinterval de accoorden en de duur van de noten was aangegeven. Even ter voorbeeld; in tijdsinterval 3'00 tot 3'25 moesten noten van 4 seconden gespeeld worden uit een voorgeschreven accoord van 7 noten. Wanneer en welke van deze noten je speelde in het tijdsinterval, danwel hoe vaak je dat deed, stond niet op papier. Op deze manier werd geprobeerd "een landschap van klanken" te maken, waarbij het volgens Merlijn de bedoeling was dat hedendaagse stemmen het verleden ontmoetten. Het verleden heb ik niet ontmoet; wel heb ik commentaar gehoord van mensen die er niets van begrepen, danwel een mager applaus gehoord.

Rugby-automatisering

Soms word ik gek van alle engelse termen die ik voorbij hoor komen, en vraag me meer dan eens af of daar geen goed nederlands alternatief voor is. Duitsers en Belgen proberen automatiserings-termen zoveel mogelijk te vertalen, waar Nederlanders steevast de engelse term gebruiken. Zo is printen in goed nederlands gewoon afdrukken, saven gewoon bewaren, en zo kan ik nog wel even doorgaan. De terminologie wordt nog erger als je in de automatisering werkzaam bent. Zo ben ik dan ook "Business Intelligence"-specialist, ofwel ik weet toevallig een beetje hoe gebruikers (of op goed engels: users) rapporten willen maken. Vandaag had ik een gesprek over een vervolg voor Scrum-master; we moeten namelijk "agile" gaan werken... Agile betekent, letterlijk vertaald, alert. Maar ja, dat "bekt" natuurlijk niet zo lekker. Als je maar niet precies weet wat er bedoeld wordt, en net kan doen als of je het wel snapt, schijn je opeens minimaal 1 salarisschaal over te kunnen slaan.
Voor die salarisschaal ga ik in ieder geval verder met het traject voor Scrum-master. Even de bedoeling vertaald naar het nederlands: met een scrum wordt gewoon een iteratie bedoeld, en een scrum-master is niets anders dan een iteratie-beheerder. Meer dan 20 jaar terug werd er al gesproken over "iteratief ontwikkelen", ofwel je bouwde een klein, behapbaar deel in twee weken en ging met de eindgebruiker testen of, wat je gebouwd had, ook voor hem of haar werkbaar was. Wat mij betreft is het dus allemaal oude wijn in nieuwe zakken, alleen overgoten met een engelse saus zodat je niet meer weet wat er bedoeld wordt, want de oude nederlandse termen klinken weer oubollig. Vroeger waren eindgebruikers te overbluffen met nederlandse termen die ze niet kenden, tegenwoordig moeten we wel de engelse versie gebruiken. Letterlijk vertaald wordt het allemaal best gek. Master vertalen naar leraar gaat nog wel goed, maar een scrum is volgens mij nog steeds een rugby-term waarbij twee teams tegen elkaar aan zitten te duwen om de bal, of wat daar voor door moet gaan, te pakken proberen te krijgen. Je zou zelfs kunnen denken dat een scrummaster een veredelde rugby-coach is, die gespecialiseerd is in het veroveren van de bal...

Poppen...

Afgelopen vrijdag zagen Gert en ik Coraline, een poppenfilm gebaseerd op een sprookje van Neil Gaiman. We hebben genoten; niet alleen het verhaal was goed (wat overigens wel vaker voorkomt met science fiction-schrijvers die een sprookje gaan schrijven), maar de uitvoering was in meerdere opzichten geweldig. Zowel qua poppenspel, sfeer als muziek klopte de film. Of het komt door de aandacht die aan dit soort films gegeven wordt, weet ik niet, maar poppenfilms, en eigenlijk ook poppentheater, raken mij. Wellicht komt dat doordat ik al vroeg besmet geraakt ben door de Muppets (en alle verwante series en films, waaronder ook Labyrinth met David Bowie en The Dark Crystal), of het komt door mijn in aanleg al zeer aanwezig beeldend voorstellingsvermogen dat ik mij prima in poppen kan verplaatsen. Het meest heftige dat ik op dit vlak heb gezien, was een theatervoorstelling van "Stuffed Puppet Theatre". Deze voorstelling heette "Kamer 5", waarbij een patient met een meervoudig persoonlijkheidssyndroom in meerdere poppen een "vertaling" kreeg. Niet bepaald een vrolijk onderwerp, maar wel dusdanig goed neergezet dat ik volledig meegezogen werd in de voorstelling. Zo heftig is Coraline gelukkig niet, maar om nu te zeggen dat de film geschikt is voor kleine kinderen.... Nee! Daarvoor is hij toch echt een tik te eng. Mijn persoonlijke inschatting (voor zover het voor mij nog mogelijk is om terug te denken aan hoe ikzelf was als kind) zou toch echt pas vanaf 10 jaar en ouder zijn (oude klas 5, nu dus groep 7), maar volgens de filmkeuring is hij geschikt voor kinderen vanaf 6 jaar. Gezien de, toch wel sinistere, sfeer die neergezet wordt, en een "moeder" die praktisch in een skelet verandert, lijkt mij dit veruit te optimitisch. Kijk anders op de site en oordeel zelf. Of beter nog, ga hem zien in de bioscoop.

Fit met muziek?

Sinds ik getrouwd ben, dij ik schijnbaar steeds verder uit. Of er echt een verband tussen zit, betwijfel ik. Mijn vermoeden is dat de afgelopen periode van stress er toch wat meer mee te maken heeft. Ook het feit dat ik niet meer dagelijks op de fiets naar het werk ga, zal er aan bijdragen. Voor de toename in omvang maakt dat beide echter geen verschil. Alle reden dus om wat meer op eten, drinken, en vooral beweging te letten. De Wii-fit werkt bij mij niet zo. Vooral het zeurende stemmetje staat me tegen; als je ook maar een dag te laat op dat ding stapt, krijg je al weer commentaar.
Wat wel werkte in het verleden was, behalve een dagelijks fietsritje, groepstraining, en dan vooral spinning. Degene die dat niet kennen: een soort van wielrentraining op muziek, waarbij je jezelf volledig af zit te beuken in 45 minuten, zodanig dat zich na de training een complete vijver aan transpiratievocht onder je "fiets" gevormd heeft en je minstens 2 uur rondloopt met een gezicht in de kleur van een tomaat. Nu heeft mijn nieuwe werkgever bedrijfsfitness, waarbij ook gespind kan worden. Voorwaarde om deel te mogen nemen was wel dat ik eerst een aantal tests moest doen. Behalve mij eerst de stuipen op het lijf te jagen met een wel erg hoge bloeddrukmeting (die ik vervolgens bij de huisarts met goede apparatuur gelukkig niet meer gezien heb!) en een niet al te positieve gewichtsmeting (oeps!) moest ik ook nog een test doen om te kijken hoe het met mijn conditie gesteld is.
Na 20 minuten fietsen en een poging tot cooling down van 5 minuten mocht ik stoppen. De trainster zou de resultaten wel aflezen, waarna ik een bewegingsadvies zou krijgen. Tot haar verrassing bleek ik al behoorlijk getraind te zijn! Daar waar de reguliere IT'er een score van 2, misschien 3 haalde, scoorde ik op een schaal van 0 (ongetraind) tot 7 (topsporter) een 4. Redelijk getraind dus, en, ondanks het feit dat ik inmiddels 5 jaar rookvrij ben, kan ik er eigenlijk maar 1 echte verklaring voor vinden... ik toeter. Iedere week een repetitie-avond saxofoon spelen scheelt me weer een avond fitnesstraing, zodat ik dan nog maar 1 keer extra hoef te trainen om helemaal in vorm te komen. Misschien leuk als reclameslogan: Blaasmuziek maakt fit!
Overigens is dat nog weer een reden om muziek te gaan spelen, want muziek maakt ook creatiever en slimmer. Door muziek te spelen moeten je linker- (handcoördinatie) en rechterhersenhelft (muzieknoten lezen) beter met elkaar gaan "samenwerken", waardoor mensen die muziek spelen gemiddeld gezien slimmer en creatiever worden.
Soms snap ik niet dat mensen de meest vreselijke en blessuregevoelige sporten uitoefenen onder het mom van gezondheid, terwijl ze ook muziek kunnen maken. Zelden hoor ik over blessures die veroorzaakt worden door het maken van muziek, of het moeten rug-, nek en schouderklachten zijn door een verkeerde of te belastende speelhouding. Daar waar tennisellebogen en voetbalknieën wel bestaan, en er speciale gipsvluchten georganiseerd worden voor de wintersport, ken ik geen muziek-gerelateerde benamingen voor blessures. Wel ken ik inmiddels steeds meer mensen die behalve dat ze slim en creatief zijn, ook heel veel plezier beleven aan muziek maken. Muziek maakt dus ook nog gelukkiger! Misschien moet dat maar eens als een soort van "waarschuwing" op de websites van muziekverenigingen komen te staan, zodat er weer nieuwe leden komen.