SPON 2011 - een persoonlijke terugblik

Zoals de meesten weten heb ik afgelopen jaar meegedaan aan een projectorkest. Gisterenavond (29 mei) was het afsluitende concert in het Midi-theater in Tilburg; een goed moment om even terug te blikken.

In het begin was ik zeer enthousiast over het project; de muziekkeuze, de grootte van het orkest, de moeilijkheidsgraad van de stukken, alles bij elkaar beloofde een ware smulpartij te worden. Vooral de mogelijkheid om weer op niveau muziek te spelen, en hopelijk ook in de vaart van het orkest een extra boost naar boven te krijgen was voor mij de hoofdreden om mij op te geven.

In de loop van het traject werd mij toch duidelijk dat een aantal mensen blijkbaar toch dachten op een leuk muziekkampje te gaan zonder hier noemenswaardige inspanning voor te hoeven doen. Om samenspel in een orkest te bevorderen is het toch erg handig als mensen in ieder geval thuis ook de stukken minimaal bekijken en doorspelen, en idealiter ook al wat lastige loopjes proberen te oefenen. Mocht je niveau hoger zijn dan de rest van de sectie, dan kun je er naar mijn mening eer mee inleggen dat je de sectie in grotere vaart vooruit helpt. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik tijdens de groepsrepetitie de allereerste altsaxofoniste hoorde beweren dat ze de stukken nog geen eens bekeken had. Let wel, we hadden toen al een flink aantal repetities gehad. Dat dezelfde saxofoniste op de een-na-laatste volle dag van de concertreis in Berlijn nog tussen neus en lippen door meldde dat ze misschien nu toch maar dat loopje moest gaan oefenen, zodat ze het met de uitvoering in Tilburg wel kon spelen, stemde me ook niet echt blij.

Ook het gesprek wat ik in de bus had met iemand uit de euphonium-sectie vond ik opmerkelijk. Vooral het commentaar op de dirigent dat hij strenger had moeten zijn triggerde mij. Nu weet ik wel dat de dirigent het volgens de grote hoofdmoot in het orkest nooit goed doet, maar een stuk zelfreflectie zou een aantal muzikanten niet misstaan. Van volwassenen (of in ieder geval meerderjarigen) onder elkaar die met een bepaalde instelling deel nemen aan een project-orkest, mag je toch een stuk eigen verantwoordelijkheid verwachtten ten aanzien van zelfwerkzaamheid in de vrije tijd? En in hoeverre is werken voor een hobby echt “werken” en niet eigenlijk gewoon weer ontspanning?

Was alles kommer en kwel? Nee, absoluut niet! Tegenover iedere mindere ervaring stonden minsten tien positieve ervaringen. De organisatie was top, het productieteam had zich volledig uit de naad gewerkt om er voor de muzikanten zo’n goed mogelijke reis van te maken. De sfeer in Berlijn onderling was geweldig en we hebben ontzettend veel gezien, gedaan, gelachen en gefeest. Optreden in een dierentuin en een Konzertsaal, eten in het Sony-center en een heuse city-tour onder leiding van een richtige reisfuhrer waren slechts enkele highlights van de reis. Vooral de dag in Rüdersdorff zal mij bijblijven. De ontvangst door de directeur van het openluchtmuseum waar wij gingen optreden en de koffie met de “küchen” was al goed. De aankondiging door de burgemeester was nog beter, maar vooral de leden van de Bergverein die met aanstekelijk enthousiasme hun verhaal vertelden en het buffet dat voor ons aangericht was in het voormalige kanaal was geweldig. Met zo’n organisatie wil ik graag nog een keer op (project)reis!

Beslissingen...

De kogel is door de kerk; per 31 maart stop ik met mijn huidige werk-"rol". Van de 10 mensen die vorig jaar februari enthousiast gestart zijn met een nieuwe uitdaging, word ik nummer 4 die er mee stopt. Teleurgestelde toekomstverwachtingen heet dat, of een ander eufemisme: de functie voldoet toch niet aan het beeld wat ik ervan had. Al mijn directe collega's zijn teleurgesteld en niemand ziet mij graag gaan; mijn huidige leidinggevende heeft mij dan ook al een ietwat rustigere, maar wel binnen het team passende, uitdaging aangeboden. Liever switch ik naar nog rustiger vaarwater en een functie waar ik in ieder geval minimaal 3 van mijn kernwaarden tegenkom, maar hoe dan ook, het heeft er alle schijn van dat ik in ieder geval alle medewerking krijg van mijn werkgever om wat rustiger te gaan werken en in de tussentijd te starten met een opleiding om mijn toekomstdroom te gaan realiseren. Ook heb ik inmiddels via mijn werkgever een tweetal persoonlijkheidsvragenlijsten (ook een geweldig woord voor galgje!) mogen invullen om mijn complexe persoonlijkheid in kaart te brengen.
Hoofddoel wat mij betreft is om een opleiding te vinden die aansluit bij wat ik wil en kan. Dit is nu nog omgeven met een fors aantal vraagtekens; eerst wil ik onderzoeken wat ik nu echt wil, per slot van rekening moet ik nog minimaal 20 jaar mee qua werken. En als ik weet wat ik wil is het nog steeds oppassen: hoe vind ik die opleiding die niet alleen mooie toekomstbeelden belooft, maar ook inhoudelijk nog wat te melden heeft. Afgelopen weekend na de repetitie van SPON zat ik mij te bedenken dat ik weliswaar veel diploma's heb, maar niet echt veel relevante... Reddend zwemmen A&B gaan mij niet echt door een toch meer op sociale vaardigheden gerichte opleiding helpen. Wordt dus nog vervolgd...

Midlife crisis?!

Zoals bij zovelen van in de 40 kriebelt het bij mij ook... is wat ik nu doe wel wat ik eigenlijk wil doen? En het enige antwoord wat ik nu kan geven is: Nee! Ruim 10 jaar carrière bij ASR en haar rechtsvoorgangers brengt mij uiteindelijk tot de conclusie dat de keuzes die ik tot nu toe gemaakt heb grotendeels gebaseerd zijn op wat ik kan, in plaats van op wat ik wil. Ik zit nu in een goed betaalde baan waarin ik al mijn capaciteiten kan en moet gebruiken, maar het wringt aan alle kanten en de lol is ver te zoeken. Het grootste pijnpunt waar ik de laatste tijd knalhard tegen aan loop is, zoals ik het noem, de bedrijfspolitiek. Geruzie over budgetten en verantwoordelijkheden, wijze van inrichting van de organisatie en allerlei administratieve rompslomp maken het werk er niet leuker op. Kortom, hoog tijd om het roer om te gooien en een andere koers te gaan uit zetten op wat ik wil. Inmiddels heb ik al wat stappen gezet; een training "Kom in je persoonlijke kracht" van Schouten en Nelissen markeert wat mij betreft het beginpunt van de koerswijziging. Inzicht in wie ik ben en welke waarden ik in mijn werk wil hebben (samenwerking, creativiteit, succes, verbinding en improvisatie) weet ik nu redelijk. De vertaalslag naar welk werk daar dan bij hoort en hoe ik dat kan bereiken begint nu pas echt. Ik heb mij dan ook weer vrolijk aangemeld bij het Career center binnen ASR om mij daarbij te laten helpen, en mag eerst weer een persoonlijkheidsvragenlijst invullen, nu ook eens bij Cubiks. Het zal mij verbazen als daar echt weer hele andere inzichten uit naar voren komen, maar ach, het is wel leuk om weer eens in te vullen. Voor eventuele tips, inzichten of anderszins hulp houd ik mij aanbevolen; koerswijzigingen zijn wat mij betreft veel leuker als er ook nog maatjes aan boord zijn.

Inspanning voor de ontspanning

Dat muziek een grote liefde voor mij is weet vrijwel iedereen wel. Door mijn ouders (of beter gezegd vader) werd ik op muziekles gegooid voor elektronisch orgel, al was het maar omdat dan het orgel wat hij zelf gebouwd had ook daadwerkelijk bespeeld werd. Haydn bleek echter niet mijn grote liefde te zijn, dus na 3 jaar, met weliswaar verwerving van het B-diploma, mocht ik eindelijk mijn orgel-leraar veel succes toewensen met de rest van zijn leven. In mijn puberteit heb ik in werelddorp Kesteren nog vrolijk aan jazzballet gedaan, waarna het in Enschede behalve zeer frequente discobezoeken rustig werd. De alternatieve en homo-disco's waren bij mij het meest geliefd, al was het maar omdat je daar tenminste jezelf op muziek kon uitleven zonder dat er een batterij aan domme tukkers rondom de dansvloer naar je zat te staren als ware je van Venus afkomstig. De standaarddisco's heb ik dan ook altijd geprobeerd te ontwijken, zodat ik ook een overdosis aan haarlakspray en bijwerken van make-up op het damestoilet kon vermijden.
Bij mijn poging tot studeren woonde ik in een huis met een klarinettiste die op het conservatorium zat.. Nadat ik haar had horen spelen bij een concert van een harmonieorkest waarin Johan de Meij's Lord of the Rings uitgevoerd werd, ging het kriebelen. Toen ik een bijstandsuitkering kreeg in plaats van een basisbeurs had ik geld, en de mogelijkheid om een saxofoon te kopen; dat was notabene voordeliger dan een jaar huur door de terugkoopgarantie. De gemeente sponsorde toen nog 50% van de muzieklessen als je via een vereniging ging spelen, dus ik werd lid van de vm. Schutterij. Met wisselend, maar overwegend veel, plezier heb ik daar gespeeld, alhoewel de laatste periode de minst plezierige was. Een dirigent die zijn ambitites hoger heeft liggen dan het orkest was voor mij geen goede stimulans, en zeker niet in combinatie met een turbulente en minder prettige werkomgeving. Een verhuizing en verandering van werkomgeving bracht mij in Utrecht; een plek waar de huizen onbetaalbaar waren in verhouding tot Twente, en de mate van isolatie omgekeerd evenredig was aan de stijging van de huizenprijs. Een chagrijnige onderbuurvrouw en een gebrek aan kwalitatief goede orkesten in Utrecht zorgde ervoor dat de saxofoon in de koffer belandde, en slechts incidenteel eruit kwam. Een drietal relaties en 8 jaren verder had ik samen met Gert eindelijk weer een goed geluid- en warmte-geïsoleerd huis, en was mijn niveau op de sax dusdanig gezonken dat ik liever een gezellige vereniging had waar ik bijna letterlijk rustig uit kon blazen, dan een kwalitatief hoogstaande club had. Iets wat in eerste instantie een compromis was, bleek uiteindelijk erg goed uit te pakken; zelf had ik de tijd, en vooral ruimte, om weer enigszins op niveau te komen, en het orkest bleek stiekem ook langzaam een stap hoger te gaan... Diezelfde sax die ik ooit in Enschede kocht heb ik uiteindelijk vorig jaar voor een hoger bedrag dan de oorspronkelijke prijs "ingeleverd" voor een nog beter exemplaar. Inmiddels speel ik, om mijn niveau weer op het "oude" level te krijgen, mee bij een project-orkest, zodat ik wel de gezelligheid van de eigen vereniging houd, maar ook de kwaliteit van een projectorkest heb. Niet alleen op werkgebied blijk ik namelijk toch nog wel enige ambities te hebben...

De Monuta Muziekwens

Op Facebook zag ik opeens een opmerkelijke advertentie in de rechterkantlijn verschijnen: de Monuta Muziekwens; leg je wensen nu vast in je uitvaartwens. Na de populaire uitvaart-top 100 is er dus nu ook de Monuta Muziekwens. Als je het uitspreekt, klinkt het bijna als een radioprogramma. Mijn favoriete top 3 was ooit Queen met Who wants to live Forever, AC/DC met If you're gonna die, die with your boots on, en om het geheel opgewekt af te sluiten het onnavolgbare Over 100 jaar van het Klein Orkest. Het moge duidelijk zijn dat ik destijds niet echt de verwachting had er op korte termijn uit te (moeten) stappen. Inmiddels houd ik er meer rekening mee, wat zich het meest uit in het hier en nu genieten van het leven. Maar Gert en ik zijn niet alleen getrouwd omdat we zin hadden in een feestje, maar ook omdat dan juridisch/erfrechtelijk gezien de achterblijvende partner in ieder geval financieel gezond kan blijven. Mijn uitvaartwensen zijn dan ook bij hem bekend; ik hoef ze niet zo nodig bij een begrafenisverzekeraar op de site te zetten. Een verzekering is ook niet strikt nodig, mits er maar voldoende spaargeld is. Wel ben ik er achter dat ons trouwen, zelfs inclusief de kosten van de kleding, voordeliger was dan 1 eenvoudige uitvaart. En wat de muziekkeuze betreft bestaat die momenteel uit Abba met I let the music speak, Madness met Walking with mr. Wheeze en uit Symphony 1 van Johan de Meij deel 5, Hobbits. Een lijst die hopelijk nog veelvuldig herzien gaat worden, maar per definitie uit muziek blijft bestaan die ik het beluisteren meer dan de moeite waard vind.

iPadden...

Jawel, ook ik heb de nieuwste Apple-gadget: de iPad. Eur 700 mocht het lieve ding kosten, want natuurlijk wou ik toch 32 Mb intern geheugen en de 3G-optie erbij. Waar ik alleen nog mee worstel is er een toepassing voor vinden die dit mooie bedrag rechtvaardigt. Vooralsnog kom ik niet verder dan dat ik hem heel erg hard nodig heb voor, zoals Sukke volkomen terecht opmerkt... iPadden. Wat ik er nu mee kan? Nou, eh... tekstverwerking, email lezen en beantwoorden, internetten, en vooral heeeeeeeeel veeeeeeeeel spelletjes. De meest gave tot nu toe is het vrij verkrijgbare "Tap Tap Radiation", een spel waarbij je mee moet tappen met het ritme zoals dat door de muziek en de beelden wordt aangegeven. Mijn laatste Farmville-verslaving kan er ook door gesupport worden (al wacht ik nog steeds met smart op iemand die mij de white apple-tree kado doet). De meest zinvolle toepassing die ik waarschijnlijk ga toevoegen, is een toepassing om van de GPS-mogelijkheden gebruik te gaan maken. Maar ja, Hollander die ik ben zit ik dan toch weer tegen de aanschafkosten van TomTom aan te hikken, en wil ik eigenlijk een toepassing die ik vrijwel gratis op mijn veel te dure, maar wel heel erg mooie, nieuwe gadget kan zetten.

Master of Manure

...en ik ben er nog blij mee ook. Waar ik tot nu toe hypes als Second Life, World of Warcraft en andere online-spellen heb weten te vermijden, ben ik gevallen voor Farmville. Een spel wat zo simpel is als het klinkt, je beheert een lap grond, ploegt het, zaait het in en na een bepaalde tijd kun je oogsten. De oogst levert weer extra geld op, zodat je een grotere lap grond kan bewerken en zo blijf je bezig. Daarnaast zitten er nog een aantal extra bonussen in, zoals voor ieder lint dat je verdient, en levels die je bereikt naarmate je meer ervaringspunten hebt. Prettige bijkomstigheid is dat het niets hoeft te kosten, en ook dat je niet perse ieder moment van de dag achter de computer hoeft te zitten om je voortgang te bewaken. Plannen is belangrijker dan aanwezig zijn. Ook sociaal zijn levert punten op, waardoor eens een kijkje nemen bij je "buren" en daar helpen met kippen voeren en bemesten nog lucratief is. Daarnaast is het toch te warm om me ergens druk over te maken. Slapen gaat slecht, ik zweet snel en veel, en mijn humeur is omgekeerd evenredig aan de temperatuur. Een eenvoudige verslaving aan lintjes, ervaringspunten en het gewas zien groeien helpt dan wel voor de nodige afleiding.