Saai, somber, of overbodig?

Soms wou ik wel eens dat het iets rustiger was... Niet te veel, maar wel iets. Zondag 29 nov. ging Gert gelukkig gamen, dus kon ik studeren en een "Plan van Aanpak" maken voor school. Maandag werken, half 7 thuis, snel hapje eten, 7 uur bij de club voor een "vergadering", repetitie, wat drinken, naar huis. Dinsdag werken, 's avonds PvA afronden en voor 22.00 uur digitaal inleveren. Woensdag werken, van 4 tot half 8 introductie training Heusden, letterlijk even uitblazen op de sax, bijtijds naar bed. Donderdag om kwart voor 8 in de auto naar Heusden voor een persoonlijkheidstraining. Het begon rustig, en toen las ik het profiel... Ik ben een bemiddelende inspirator. So far so good. Positieve punten (ik citeer): Henriette is teamgericht, grondig, helder en welbespraakt. Henriette is sociaal vaardig, stabiel en onvermoeibaar in haar pogingen om bij te dragen aan een harmonieuze sfeer en een algemeen welbevinden; de perfecte relatie is voor haar een ideaal waarnaar zij blijvend zal streven. Zij is hartelijk, populair en sociaal en heeft een uitgebreide vrienden- en kennissenkring. Zij is goed in sociale interactie, maar heeft tegelijkertijd een voorkeur voor een realistische en concrete kijk op de wereld. Aan de andere kant: Zij is optimistisch in haar zienswijze, maar kan nogal impulsieve beslissingen nemen. Zij kan zeer gevoelig zijn voor onverschilligheid over of kritiek op de door haar aangeboden of gegeven ondersteuning. Zij kan nogal emotioneel worden wanneer zij onder druk staat. Haar beslissingen kunnen op anderen nogal impulsief overkomen. Mensen zien Henriette af en toe beslissingen nemen die volledig indruisen tegen alle logica.
Het was inderdaad een behoorlijk intensieve training. Wat ik wel grappig vond waren de aanbevelingen hoe het beste met mij gecommuniceerd kan worden: Niet aandringen op omslachtige rapportageprocedures, niet haar belasten met het lezen van te veel documenten en geen afbrekende kritiek leveren of onnodige conflicten veroorzaken. Het mooiste vond ik de opmerking dat je bij mij in de buurt vooral niet saai, somber of overbodig moet zijn.
Toch vebazingwekkend hoe op basis van een vragenlijst van slechts 25 vragen een behoorlijk nauwkeurig persoonlijkheidsprofiel opgesteld kan worden. Gelukkig wist ik al dat ik niet perfect ben, anders was het toch behoorlijk hard binnen gekomen. Nu kon ik gelukkig constateren dat ik zeker de helft van mijn "fouten" al onderkend en al dan niet effectief aan gewerkt heb. Niettemin was het toch een behoorlijk intensieve training, zeker ook omdat we donderdagavond nog doorgingen, een overnachting in een niet al te best hotel hadden en ik pas vrijdag om 5 uur echt naar huis kon gaan.
Het weekend was natuurlijk Sinterklaasweekend! Twee keer met de familie vieren (soms heeft schoonfamilie zijn voordelen :-) ) en meteen mijn nieuwe nichtje ontmoeten in Purmerend. Zondag om negen uur waren we weer, moe maar voldaan, thuis.
Maandag weer begonnen met werken, achterstallige mailtjes wegwerken, een uitnodiging om vooral intern te solliciteren op een leidinggevende functie doorlezen, beoordelingsgesprek met Frank voeren, kortom, ook een hectisch begin van een nieuwe werkweek. Donderdag heb ik een eerste verkennend gesprek over een andere functie, en op basis daarvan kijk ik wel weer of ik dan toch maar mijn CV moet gaan bijwerken.
Door alle hectiek ben ik helaas wel vergeten een aantal mensen te feliciteren met hun verjaardag... Sorry daarvoor. Gelukkig ga ik eind van het jaar met Gert nog een weekje naar Ameland om even bij te tanken en tot relatieve rust te komen.

Henriette - Douze points - twelve points - twaalf punten

Sinds september ben ik weer min of meer regelmatig in de schoolbanken te vinden, ik ben namelijk weer begonnen met studeren. Wel in deeltijd, want ik heb ook nog een volle baan en een redelijk vol sociaal leven. Gelukkig sluit het redelijk aan bij het "beroep" wat ik heb, want ik studeer Bedrijfskundige Informatica aan de Hogeschool Utrecht. Van het sociale leven kwam de afgelopen twee weken echter zeer weinig, want ik had vandaag assessment, ofwel gewoon mondeling tentamen. Voordat ik daarvoor op mocht moest ik afgelopen dinsdag een rapport inleveren van minimaal 25 bladzijden. Dit kostte al het nodige bloed en zweet, want na 19 jaar weer proberen een studieritme op te bouwen viel me nog behoorlijk tegen. Maar eigenlijk moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat ook in het verleden ik mij zeer vaak "schuldig" heb gemaakt aan last-minute-stress. Blijkbaar heb ik een bepaalde mate van druk nodig voor mezelf om goed te presteren. Erg handig was ook dat ik, voordat ik wist dat ik ging studeren, voor afgelopen donderdag had afgesproken dat ik wel een whiskyproeverij wou verzorgen in Abcoude. Ook dat vergt enige voorbereiding kan ik melden.....
Vandaag moest ik mijn rapport "verdedigen". En jawel, ik heb een voldoende, dus alle 12 studiepunten, gescoord. Nog 48 te gaan, en dan heb ik mijn propedeuse weer binnen. En voor alle mensen die mij de afgelopen dagen hebben geprobeerd te bereiken.... sorry, maar ik was even druk voor mezelf bezig.

Niet huishoudelijk ingesteld

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit huishoudelijk ingesteld ben geweest. Mijn oude slaapkamer bij mijn ouders had meer weg van een hindernisbaan waarbij je met een polsstok veilig van de drempel naar het bed kon springen, vervolgens via het kussen op de grond bij de bureaukruk kon komen en uiteindelijk via een uiterst smal paadje eindigde bij de stereo-installatie. Er is alleen een grote uitzondering op de regel, namelijk wanneer ik "gedwongen" word met iets om te gaan waar ik moeite mee heb. Toen ik hoorde over de vuurwerkramp in Enschede, mijn oude woonplaats waar mijn ouders toen ook nog woonden, ben ik accuut de badkamer gaan schrobben en bij de berichten over de Twintowers ben ik op mijn werkplek aan het uitzoeken en opbergen in dossiers geslagen. Vanavond had ik een acute aanval en is het koffiezetapparaat ontkalkt, de zeteenheid goed afgeborsteld en de binnenkant grondig nagekeken. Vandaag drong bij mij het besef door dat de relatie tussen mijn ouders en mijn zus grondig verstoord is. Het zal nooit bij het 8-uur journaal komen, het is geen ramp van nationale omvang, maar wel iets wat er bij mij persoonlijk behoorlijk inhakt. Het uiteindelijke slachtoffer hiervan laat zich raden, mijn 7-jarige neefje. Hij is in 1,5 jaar tijd geconfronteerd met de scheiding van zijn ouders, twee nieuwe vrienden van mijn zus (waarbij de huidige toch duidelijk een drugsafhankelijkheid, naar ik hoop, had), en ik vrees nu ook nog zijn opa en oma kwijt. Ik weet doodsimpelweg niet wat ik hier mee moet, dus ga ik maar weer schoonmaken. Het is in ieder geval een stuk gezonder dan de TIA die mijn vader door de stress heeft gekregen tijdens mijn vakantie.

Fin

...ofwel, einde. Het franse project van KUDO is afgelopen, de laatste noten uit de franse map zijn geblazen, en hopelijk zie ik l'Amour en Heritage (ofwel Only love) nooit meer terug op de lessenaar. Het was intensief, het was veel, nl. 9 optredens in totaal, waarvan het gros rennend en vliegend na werktijd of door het opnemen van vrije uren met veel pijn en moeite net te halen was. Behalve dat was het ook vermakelijk, soms geweldig, en ook leerzaam. Vermakelijk waren de bejaardenverzorgsters en/of vrijwilligers die schoorvoetend en wel toch meededen met de Can-Can. Geweldig vond ik het optreden bij de Boshut van Reinaerde, waar ik een aantal mensen, die ik ken doordat ik er ongeveer 1x per maand achter de bar sta, volledig heb zien meegaan in de muziek op een manier die heel bijzonder was. Leerzaam was het weer in de bevestiging van wat ik eigenlijk al wist. Natuurlijk was er bij de Boshut de onvermijdelijke opmerking dat je toch wel erg thuis hoorde in de omgeving (let wel: mensen met een verstandelijke beperking). Leerzaam ook in de manier waarop je iets wel, of in dit geval beter niet kan organiseren. Voor de organisatie van het eigen concert was een meedenk-tank geformeerd, opgetuigd met vergaderingen en al; De tijd en energie die ik in ieder geval die denktank gestoken heb, is wat mij betreft niet effectief geweest ten opzichte van wat het uiteindelijk opgeleverd heeft. Nu ben ik al niet zo'n vergader"tijger", maar ik denk dat informeel overleggen en meedenken tijdens pauzes beter geweest was, en hetzelfde resultaat had gehad.

Vakantie-foto's

Het voordeel van het digitale tijdperk is dat je tijdens je vakantie zo veel kan fotograferen als je maar wil. Het nadeel is dat je na afloop van de vakantie vervolgens minimaal een volle middag kwijt bent aan het uitzoeken welke afbeeldingen het beste zijn, en welke beter weg kunnen. Over bijsnijden, kleurcorrecties en andere eenvoudige bewerkingen heb ik het dan nog geen eens. Tijdens de vakantie heb ik bijna 1000 foto's gemaakt, waarvan ik er op de camera zelf al meer dan 170 had weggegooid. Er bleven dus nog ruim 800 foto's over om uit te zoeken... iPhoto werkte niet mee en liep vast op de hoeveelheid, en Picassa kan niet met de Sony-ARW-bestanden overweg. Omdat mijn (schoon)ouders afgelopen zondag bij ons gegeten hebben, wilde ik voor die tijd wel e.e.a. uitgezocht hebben, dus een converteerprogramma heeft bijna 16 uur staan stampen om de foto's over te zetten naar JPG. Na een eerste schifting bleven er nog altijd 163 over die naar mijn mening nog wel enigzins de moeite van het bekijken waard zijn. Geocoderen ben ik nog niet aan toe gekomen, maar ter extra info, we stonden op de camping in Normandië (St Valery-en-Caux en Bayeux) en Bretagne (Vannes). De witte rotsen bevinden zich in Etretat, en ik denk dat Carnac (erg indrukwekkend!) en Le Mont St Michel voor velen ook wel herkenbaar zijn. Als je ze wil zien, klik dan eens hier en laat eens weten wat je er van vindt.

Wennen...

Na een vakantie is het toch altijd weer even wennen. Vooral de drukte valt mij altijd weer op. Het heftigste vond ik dat toen ik terug kwam van een eilandenzwerftocht in Griekenland, maar ook vanuit Frankrijk gezien is Nederland druk. De kilometers weg met akkers erlangs zijn weer vervangen voor de drukke snelwegen, en de relatief rustige winkelstraten zijn hier weer dusdanig vol dat je moet oppassen waar je loopt. Zelfs drukbezochte attracties als Carnac, Le Mont-St-Michel en het tapijt van Bayeux zijn nog rustig ten opzichte van de Steenweg aan het einde van een woensdagmiddag in Utrecht. Aan de andere kant is er in Nederland ook veel verrassends te zien. Of het nu allemaal even goed is, kan over gediscussieerd worden. Gisteren zat ik nog te twijfelen of de "Air Pressure"-beelden van McCarthy echt niets anders zijn dan opgeblazen lucht met een omhulsel. Groot opgeblazen voorwerpen, zoals flessen tomatenketchup, zijn voor mij niet echt verrassend meer. De "verrassing" haalt hij ook meer uit welke voorwerpen hij opblaast, zoals een gigantische kerstman met butt plug op zijn hand. Mij shockeert hij er niet mee; ik zat me alleen maar af te vragen hoe het bedrijf die de installaties gemaakt heeft, er tegen aan heeft zitten kijken.
Beter was vandaag het bezoek aan het FOAM, toch al een van mijn favoriete musea in Nederland. Er was een kleine tentoonstelling van Massimo Vitali. Hij heeft zijn eigen stijl van fotograferen, en is vooral bekend van de vele stranden die hij fotografeert vanuit een hoog standpunt met een groothoeklens. Om het effect nog meer te vergroten, wordt deze daarna ook "opgeblazen". Bijgaande foto heb ik dan ook in het echte leven, formaat 3 bij 4 meter, gezien! Ik zat me daarna alleen wel te bedenken dat Gert en ik, als we al naar een strand gaan, dan toch echt de wat rustigere plekken opzoeken.

En Vacances

Ofwel... op vakantie! Eindelijk! Terwijl de meerderheid van Nederland inmiddels al terug is, gaan wij weg. We hopen dan ook dat het minder druk is met toeristen in Normandie en Bretagne, dat de jengelende kinderen alweer (grotendeels) naar school zijn, en dat het "normale" leven in Frankrijk weer enigzins op gang is gekomen. De Ford Ka is nog even nagekeken, de nieuwe klapstoelen zijn na veel zoekwerk gekocht, dus nu is het een kwestie van tent en toebehoren inladen, GPS instellen en rijden maar. Om goed van start te gaan zijn we nog uit eten geweest bij C'est Ca, een erg goed restaurant in de Bollenhofsestraat in Utrecht. Het concept is eenvoudig: eten wat de chef verzint. Gelukkig zijn de chefs aldaar erg vindingrijk, en is vaak alleen het kaasplankje de enige constante in het 5-gangenmenu voor €29,50. Nu maar hopen dat de franse chefs deze prestatie nog weten te overtreffen...